Uluslararası Fatih Sultan Mehmet Anadolu İmam Hatip Lisesi/Abdurrahman Mujeeb/Sri Lanka
Onlar, bu dünyayı bilmiş değiller, insanları tanımış değiller, ‘Hayat’ın ne demek olduğunu tam olarak öğrenmiş değiller. İşte bunların sebeb-i yaşam ise ‘Cahillik’tir, hiçbir şeyi bilmemiş yaşamaları. Aksine bütün bunları bilmiş, yaşamın ne demek olduğunu öğrenmiş olanların hali ne?
Onlar ise ebedi bir dünyaya göç etme yolunu arıyorlar. Bazıları da göç etmişlerdir. Aklımdaki bu düşünceleri bir kalemin ucuyla bu kâğıda geçiren ‘Ben’ de göç etme yolunu arayanlardan biriyim. Henüz hayat yolculuğun yarısına kadar bile gelmemişken, bir yetişkinin yaşanmış olabilecekleri hatta henüz yaşanmamışları bile ‘Ben’ yaşadım, yaşıyorum. İnsan yalnız kalınca hayat birçok şeyi öğretiyormuş meğer. Hele küçük yaşlarda yalnız kalmak… Bu dünyanın gerçek yüzünü görmek istiyorsanız gözlerinizle değil kalplerinizle görmeniz lazım. Çünkü gerçekler kalplerle görülür, gözlerle değil.
Şairin dediği gibi “Zamanla nasıl değişiyor insan…” Bir zamanlar kanka, kardeşim, canım diye hitap edenlerin artık hayatımızda olmadığını fark etmek ne kadar da kötü hissettiriyor!!! ‘bir gün nasıl olsa da unutulup gideceğiz’ düşüncesiyle birleşmek, o ilişkiyi devam ettirmek ne kadar da tuhaf bir şey değil mi? Madem unutulup gidecekseler ne diye bir araya geliyorlar ki? İnsanlar çok tuhaf!!! İnsanın hayatın sonuna kadar gelebilen tek şey ‘Aile’dir. İnsan kan bağı olmayan başka bir insanla aile olamaz mı? Hiç kan bağı olmayan insanla, hayatının sonuna kadar arkadaş, kardeş, yoldaş olarak yanında duramaz mı?
Hayatımızda cevaplamamız gereken birçok soru var. Kimileri cevaplamış kimileri de cevaplamaya çalışıyor. Bu sorulara cevap bulamayan biri olarak, sizleri de bu sorularla baş başa bırakıyorum.
