Okumak…
Sadece görmek değil.
Anlamaktır. Tartmaktır. Ayıklamaktır.
Bugün dolaşan iddia şu:
“Kıyamet 1545’te kopacak.”
Rakam hazır.
Hesap yapılmış.
Hüküm verilmiş.
Dayanak?
Kastamonu Lâhikası’na nispet edilen bir metin.
Ebced hesabı.
Ve çıkan sonuç:
1545.
Miladî karşılığı yaklaşık:
2121.
Peki bu, ölçü müdür?
ÖLÇÜ NEREDE?
Kur’an açık konuşur:
“Kıyametin ilmi Allah katındadır.”
Peygamber’e soruluyor.
Cevap:
“Bu konuda sorulan, sorandan daha bilgili değildir.”
Yani:
Kimseye tarih verilmemiş.
Kimseye saat öğretilmemiş.
Bu kadar net.
İTİRAZ GELİYOR
Soruyorlar:
“Allah böyle söylüyor…
Hadis böyle söylüyor…
Ama bu metin 1545 diyor.
Bu nasıl olacak?”
Aynı kefeye konulamaz.
Kur’an hükümdür.
Hadis ölçüdür.
Ebced yorumdur.
Yorum, hükmün önüne geçerse…
inanç bulanır.
MEKTUP NEREDEN?
Said Özdemir’in Çanakkale mevlidndeki beyanı ortada:
“Maalesef bazı mektuplar çıkarıldı, bazıları ilave edildi.”
“Maalesef” diyor.
Bu kelime sıradan değil.
İkaz.
Demek ki:
Metinler yer değiştirmiş.
İlaveler yapılmış.
Çıkarmalar olmuş.
Bu şartlarda bir metni alıp,
akaidin merkezine koymak…
isabetli olmaz.
Bu yüzden bu mektup,
Said Özdemir’in bu beyanından hareketle
ithal kabul edilir.
Aidiyeti tartışmalıdır.
Bağlayıcılığı yoktur.
LÂHİKA NE DEMEK?
Hulusi Yahyagil ne diyor?
“Lâhikalar, Külliyat-ı Nur’dan ma’dud değildir.”
Yani:
Asıl eser değil.
Sonradan cem edilmiş yazışmalar.
Bir heyetin derlemesi.
Ve şu gerçek:
Müellif süzgecinden geçmemiş.
Bu, metnin kıymetini değil…
yerini tayin eder.
ÜSTADIN ÇİZGİSİ
Said Nursî ne yapar?
Muhakemat’ta konuşur:
“Kırk sene ile razı değiliz, en ekall bin sene galebeyi isteriz.”
Tarih vermez.
İstikamet verir.
Rakamla konuşmaz.
Ümitle konuşur.
Mesleği bellidir:
Tevhid.
Nübüvvet.
Haşir.
Adalet.
Bunun içinde,
kıyamet günü tayini yok.
TABLO ORTADA
Bir tarafta:
Kur’an.
Hadis.
Açık ölçü.
Diğer tarafta:
Ebced.
Yorum.
Tartışmalı bir metin.
Hangisi esas?
Cevap ortada.
Rakamların peşine düşmek kolaydır.
Ölçüye sadık kalmak zordur.
Selam ve dua ile…
Fi emanillah.