ABD Ordusu Çarşamba günü Lockheed Martin'e 58,6 milyar dolara kadar bir sözleşme imzaladı; bu, şimdiye kadar imzalanan en büyük Patriot sözleşmesi.
Başkan Trump, Ukrayna'nın füzeleri üretmesine izin verme konusunda emin olmadığını ve Amerika'nın aslında ekipman lisansı vermediğini söyledi.
Japonya, uzun yıllardır Amerikan lisansı altında bu füzeleri üretiyor.
Mitsubishi Heavy Industries, Lockheed'den aldığı lisansla Japonya'da yılda yaklaşık 30 adet PAC-3 önleyici füze üretiyor.
60 adet üretebilirdi.
Ancak üretemiyor, çünkü füzenin son saniyelerinde yönlendiren arayıcı parça Alabama'daki Boeing tarafından üretiliyor ve bunlardan hiçbir zaman yeterli sayıda üretilmedi.
Lisans montajı dağıttı. Arayıcı parça bağımlılığını korudu.
Ve geçen Kasım 2025'te Japonya, Washington'ın talebi üzerine, Ukrayna'ya yapılan transferler nedeniyle azalan Amerikan stoklarını yenilemeye yardımcı olmak için kendi yerli üretimi PAC-3 önleyici füzelerini Amerika Birleşik Devletleri'ne gönderdi.
Yani Ukrayna sorunu asla “lisans” veya “lisanssızlık” değildi. Hangi kademede olduğu önemli.
Amerika arayıcıyı kontrol ediyor.
Japonya izinle monte ediyor ve istendiğinde geri gönderiyor.
Ukrayna şu anda alıyor.
Bir lisans, Kiev'i üçüncü kademeden ikinci kademeye taşıyacak ve aynı Alabama bileşeni için Tokyo ve ABD Ordusu ile aynı sıraya koyacaktır.
Para şimdi, füzeler daha sonra.
Lockheed, 2030 yılı sonuna kadar yılda iki bin önleyici füze üretimini kesinlikle üç katına çıkaracak.
20'den fazla tesiste kendi kaynaklarından 8 ila 9 milyar dolar harcıyor. Boeing geçen yıl 650 arayıcı üretti ve bu yıl 850 hedefliyor. Her önleyici füzenin bir tane ihtiyacı var.
Boeing, 2,7 milyar dolarlık çok yıllık arayıcı sözleşmelerine sahip, fabrikasını genişletti ve üretim hattını hızlandırıyor.
Darboğaz ciddi paralarla hedef alınıyor. Bu da tartışmayı kalıcılıkla değil, zamanlamayla ilgili hale getiriyor.