Hayat, hepimize bir kere verilmiş dar bir zaman diliminde, aynı sofrayı, aynı çatıyı, aynı yolu paylaştığımız bir yolculuktur.
Bu yolculukta yanımızdakiler, kaderin bize emanet ettiği yol arkadaşlarıdır; onlar bizim imtihanımız, biz onların sığınağıyız.
Ne var ki çoğu zaman bu emaneti unutuyor, hayatı birbirimize dar edebiliyoruz.
Oysa asıl hüner, hayatı daraltmak değil; nefes alınacak menfezler, ışık sızacak pencereler açmaktır.
İnsan, yalnız kendi nefesiyle değil, aynı zamanda etrafına açtığı pencerelerden giren havayla yaşar.
Diğergam olmak, sadece kendi derdimizi değil, karşımızdakinin yükünü de omuzlamaya talip olmaktır.
Kendimizi onun yerine koymadan, onun gözünden bakmadan, onu anlamadan kurduğumuz her cümle, aramıza örülen bir duvara dönüşür.
Empati dediğimiz o haslet, aslında gönlün karşı kıyıya uzattığı bir köprüdür.
O köprüden geçenler, karşı tarafta bir düşman değil, kendisi gibi yaralı, kendisi gibi yorgun bir insan bulur.
Hata ettiğimizde hiçbir komplekse kapılmadan özür dileyebilmek, küçülmek değil; bilakis gönül mülkünde büyümektir.
Bir iyilik gördüğümüzde teşekkür edebilmek, o iyiliği unutmamak, vefanın ve kadirşinaslığın ta kendisidir.
Vefa, geçmişte kalan iyiliklerin bugünde yaşatılmasıdır; kadirşinaslık ise emeğin ve gönlün hakkını teslim etmektir.
Hayatın bütün zorlukları, ancak bu hasletlerle hafifler; yükler paylaşıldıkça azalır, dertler dinlenildikçe diner.
Ne yazık ki modern hengame içinde bu hakikati unutuyor, hayatı en sevdiklerimize zehir edebiliyoruz.
Sabrımızı sokaktaki yabancıya, öfkemizi hane halkımıza saklıyor; en güzel hâlimizi dışarıya, en keskin dilimizi içeriye taşıyabiliyoruz.
Evlerimiz kaleye değil, zindana dönüyor; sofralarımız bereketini, sözlerimiz sıcaklığını kaybediyor.
Oysa yuva, fırtınalı denizlerin ardından sığınılan bir limandır; o limanı kayalığa çevirmek, herkesten evvel kendi gemimizi parçalar.
Enaniyetin prangalarına vurulmuş bir gönül, önce karşısındakini, sonra kendini yakar; başkasına uzatılan ateş, evvela tutan eli dağlar.
Peygamber Efendimiz a.s.’nin buyruğu yol pusulamız olmalıdır: “Kolaylaştırınız, zorlaştırmayınız; müjdeleyiniz, nefret ettirmeyiniz.”
Kolaylaştırmak, hayatı birbirimize yaşanabilir kılmak; zorlaştırmak ise ömrü hem kendimize hem sevdiklerimize dar etmektir.
Bir kırgınlığı büyütmek kolay, bir gönlü onarmak ise sabır ve incelik ister.
Bir tebessüm, bir özür, bir teşekkür; bazen bir insanın dünyasını yeniden inşa etmeye yeter.
Hayatı yaşanabilir kılmak, büyük fedakarlıklardan önce küçük inceliklerle başlar.
İnsan, açtığı her pencereden evvela kendi gönlüne nefes taşır; hayatı başkasına genişleten, aslında kendi dünyasını da ferahlatır.