Her devletin resmî ideolojisini, yetiştirdiği nesillere eğitim aracılığı ile dayattığı aşikâr. Bu durum sadece ülkemiz için geçerli bir durum değil. Modern dünyada ulus devletlerin Anayasaları mutlaka hâkim ideolojiden izler taşımakta ve bu izler eğitim sistemlerine yön vermekte.
Dünyada artık etnik anlamda homojen yapıya sahip olan devletlerin sayısı azalırken çoğu devletin etnik yapısının göçler ve başka sebeplerden dolayı heterojen olması kaçınılmaz olarak ortada duruyor.
Yıllardır Kemalist ve milliyetçi eğitimi savunan ailelerin memnuniyetinin yanında laik ve seküler eğitime karşı olmasına rağmen çocuklarının aldıkları eğitimden memnun olmayan aileler var bu ülkede! Anaokuluna başlamadan kreşlerden itibaren Atatürk bizi Padişahlardan kurtardı algısı ile Atatürkçü olmayı bir milletin geçmişini ve atasını karalamak zanneden zihniyetlerin yönlendirdiği bir eğitim çarkından geçti şimdiki nesiller!
Babasının kurban kesmesini yobazlık olarak gören evlatlarıyla karşılaştı ebeveynler! Kimin hakkı böyle eğitim vermek? Pardon kimin haddine böyle eğitimi dayatmak? Şimdiki gündemde olan ‘andımız’ geri dönüyor mu dönmüyor mu tartışması da bu minvalde, aile çocuğun milliyetçi olmasını istiyor, kime ne? Diğer çocukta kendini Türk hissetmiyor, bize ne?
Bir hayalim var diyen insanlar var hâlâ bu ülkede! Okulların kültürel, dini ve ideolojik olarak sınıflandırıldığı bir ülke. Muhafazakar ve Müslüman nesiller için ayrılmış okullar, seküler ve laik bir yaşam için düzenlenmiş okullar vb!. Ebeveynler çocuklarının nasıl eğitim almasını istiyorsa o alanda gidip istediği okullara kayıt yaptırabilen bir sınıflama, tek şart olmalı ama; kimse düşman olarak bir birini görmeden hoşgörü doğrultusunda yetiştirilmeli, ama kimse muhafazakâr iken laik eğitim alma zulmüne katlanmamalı, kimse de ateist iken dini eğitim alma zulmüne!
Bu hayal işte! Zor, zor da değil ütopya, yanı imkânsız. Şartlar, coğrafya, nüfus… Çok engel var. Ama olmayacak olanı hayal etmekte yasak olmamalı der ütopyanın tanımını yapan Thomas Moore. Hayal edelim bizde!