Gönlünde damla rahmet yok, sanırsın ki kupkuru
Dinime dil uzatmış serseri, ağzı pis lağım çukuru
-Emir Fuad-
Bir şeyin farkındasınız değil mi? Özellikle son birkaç zamandır mukaddesatımıza saldırdıklarını ve her mümkün mecrada o pis ağızlarıyla hakaretler yağdırdıklarını görüyorsunuz. Bu bana biraz şöyle geliyor hani kavgada karşıdakine gücünü yetiremeyip de her tokat yediğinde küfürler savuranlar, gürültü koparanlar olur ya; böyle yaparak kendini haklı çıkarmaya çalışan ve son bir gayretle küfre sığınanlar… İşte bunların durumu tam da öyle.
İlk kez olmadı ki bu. Hep oluyor ama problem bizde bunların ağızlarının payını vermek, mukaddesata sahip çıkmak gerek. Daha önce de böyle bir mevzu için yazmıştım;
Adam içindeki pisliği dökmüş orta yere, beyninden, zihninden, elinden, dilinden ve her uzvundan pislik akıyor. Demek ki Allah insana hidayet nasip etmeyince böyle oluyor. Ve boşa şöyle demiyor Kur’an-ı Kerim’de “Onları maymunlara, domuzlara çevirdik” diye. Hoş bu hikâye eski hikâye. Kur’an-ı Kerim’i yakmaya çalışan mı olmadı, Müslümanlığı aşağılayan mı olmadı, Hz. Peygamber’e daha evvel hakaretler eden mi olmadı? Oldu, hepsine şahit olduk. Ama bu kez fırsat buldukları her yerden, bu milletin meclisinden bile mukaddesata saldıracak kadar gözleri dönmüş bunların.
Söyleyeceklerim çok fazla, bu hamur daha çok su götürür. Söyleyeyim de içim rahat etsin diyorum. Sonra gerekmez diyor içimden bir ses. Bir sokak köpeğine “hoşt” dersen kurt zanneder kendini. Sen ona yalnızca köpek olduğunu söylesen kâfi. İşitir mi? Bilemem. Tükürsem tükrüğe yazık, sövsem nefese… Ne diyesin, kendi pislik çukurlarında boğulup da gitsinler.
…
Çok tuhaf, gerçekten çok tuhaf bu cesareti nereden bulduklarına hayret ediyorum bazen. İnsanların sinir uçlarıyla oynamak için bile isteye yapıyorlar bunu ve bir tane ya da bir mahalleden değil çok fazla ve çok fazla yerden çıkıyor aynı ses. Planlı, programlı…
…
Eskilerin çok sevdiğim bir sözü var; “köpek su içmekle de deniz pis olmaz” diyorlar. Olmaz ve olmuyor da zaten.