Savunma alanında dışa bağımlılık, yalnızca teknik bir eksiklik değildir; doğrudan politik bir zafiyettir. Kriz anlarında tedarik zincirleri kesilir, ambargolar devreye girer, müttefiklik söylemleri yerini çıkar hesaplarına bırakır. Böyle anlarda silah kadar, irade de sınanır. Başkasının teknolojisine muhtaç olan, başkasının gündemine de mecbur kalır.
Yerli üretim ise kısa vadeli kazançlarla ölçülemez. Bu yol; sabır, kararlılık ve uzun soluklu bir vizyon ister. Ar-Ge yatırımları, nitelikli insan kaynağı, üniversite-sanayi iş birlikleri… Hepsi zamanla meyve verir. Bugün atılan bir adımın karşılığı, bazen yıllar sonra alınır. Ama o karşılık, kalıcı olur.
Bu alandaki her başarı, sadece mühendislik başarısı değildir; aynı zamanda milli iradenin sahaya yansımasıdır. Bir sistemin yerli olması, yalnızca üzerinde yazan etiketle değil; tasarımıyla, yazılımıyla, karar mekanizmasıyla anlam kazanır. Kendi kodunu yazan, kendi kaderini de yazar.
Savunma sanayi, ülkenin omurgasıdır. O omurga ne kadar sağlamsa, ülke de o kadar dik durur. Yerli üretim; güvenlikten öte, özgüvendir. Ve bağımsızlık, ancak kendi gücüne yaslananların ulaşabildiği bir duruştur.