Türk müziğinin yaşayan efsanelerinden Ajda Pekkan, Ankara konserinde yaptığı kısa ama etkisi büyük açıklamayla milyonların dikkatini çekti.
“O kadar yalnızım ki… Şöhret böyle bir şey. Çok güzel göründüğü kadar bütün bu ışıkların altında bir o kadar yalnızım.”
Bu sözler, yalnızca bir sanatçının duygusal anı olarak değerlendirilmemeli. Aslında hayatını mesleğine, başarıya ve üretmeye adamış birçok insanın ortak hissiyatını da içinde barındırıyor.
Çünkü şöhret dışarıdan bakıldığında alkışlarla, kalabalıklarla ve hayranlıkla çevrili bir dünya gibi görünür. Ancak sahne ışıkları söndüğünde, insan bazen en çok kendi sessizliğiyle baş başa kalır.
Ajda Pekkan’ın açıklamasının ardından geçmişteki evlilikleri ve özel hayatı yeniden gündeme geldi. Ancak bana göre bu açıklamayı yalnızca bir ilişki eksikliği üzerinden okumak doğru olmaz. Zira yalnızlık, çoğu zaman bir insanın hayatında kaç kişi olduğuyla değil, kendisini ne kadar anlaşılmış hissettiğiyle ilgilidir.
Ajda Pekkan’ı sadece sahnede izleyenlerden değilim. Yıllar içinde kendisiyle farklı zamanlarda bir araya gelme, sohbet etme fırsatım oldu. Bu nedenle milyonların tanıdığı “Süperstar” kimliğinin ötesinde, son derece samimi, zarif ve içten bir insan portresine de tanıklık ettim.
Onunla yapılan sohbetlerde dikkatimi çeken en önemli özelliklerinden biri, karşısındaki insana verdiği değer oldu. İnce düşünen, saygılı, nazik ve ölçülü tavrını yalnızca kameralar karşısında değil, günlük hayatında da koruyan isimlerden biri. Sahnedeki profesyonelliğiyle özel hayatındaki nezaketi arasında belirgin bir fark görmedim.
Geçmiş yıllarda Kıbrıs’ta verdiği bir konser sonrasında da sohbet etme fırsatımız olmuştu. Sahnedeki enerjisi kadar, sahne sonrasındaki doğallığı da etkileyiciydi. Ekibiyle çalışırken gösterdiği disiplin, insanlarla kurduğu sıcak iletişim ve çevresine yaklaşımındaki zarafet dikkat çekiyordu.
Belki de onu onlarca yıldır zirvede tutan yalnızca sesi, yorumu ya da sahne performansı değil. İnsanlara duyduğu saygı, işine gösterdiği özen ve yıllar geçmesine rağmen koruduğu mütevazılığı da bu başarının önemli parçaları.
Peki Ajda Pekkan gerçekten yalnız mı?
Bu sorunun cevabını elbette yalnızca kendisi verebilir. Ancak onun sözlerinde duyduğum şey bir serzenişten çok, yılların getirdiği bir iç muhasebeydi. Uzun bir kariyerin, büyük başarıların ve yoğun bir hayatın ardından yapılan samimi bir duygu paylaşımı…
Çünkü insan bazen kalabalıklar içinde de yalnız hissedebilir. Bazen milyonlar tarafından sevilmek, bir kişinin sizi gerçekten anlamasının yerini tutmayabilir.
Ancak bir gerçek var ki Ajda Pekkan, Türkiye’nin en çok sevilen sanatçılarından biri olmayı sürdürüyor. Kuşaklar boyunca dinlenen şarkıları, sahnedeki disiplini ve yıllara meydan okuyan enerjisiyle milyonların hayatına dokunmaya devam ediyor.
Belki de bu yüzden onun sözleri bu kadar çok karşılık buldu. Çünkü sahne ışıkları ne kadar güçlü olursa olsun, onların altında duran kişi önce insandır.
Ve Ajda Pekkan’ın o akşam yaptığı hatırlatma da tam olarak buydu.
