Siyaset, doğası gereği bir iddialar ve savunmalar arenasıdır. Ancak son dönemde Özgür Özel ve Ekrem İmamoğlu ekibi ekseninde şekillenen siyasi hat, meseleyi basit bir savunma refleksinin ötesine taşıyarak ahlak, mantık, psikoloji ve felsefe normlarını adeta ters yüz eden bir paradigmaya dönüştürdü. Karşımızda, yapısal krizleri ve iddiaları rasyonalize etmekle kalmayıp, bunları kendi lehine birer mağduriyet ve "üstünlük" vesilesi kılan felsefi bir kırılma var.
​Gündemi meşgul eden tablonun satır başlarına bakıldığında, iddiaların ağırlığı ve çeşitliliği dikkat çekici boyutlardadır:
​Belediyeler ve yerel yönetimler üzerinden yükselen rüşvet ve irtikap iddiaları,
​Kamu kaynaklarının kullanımı ve organizasyonlara dair dolandırıcılık ve ihaleye fesat karıştırma iddiaları,
​Parti içi güç savaşlarının gölgesinde zikredilen delege satın alma ve siyasi mühendislik iddiaları,
​Teşkilat koridorlarında yankılanan, kurumsal ahlakı derinden yaralayan taciz ve tecavüz iddiaları,
​Ve tüm bunlara paralel olarak, kurumsal hukukun işleyişine, yargının verdiği her karara karşı geliştirilen topyekûn bir direnç ve ret cephesi.
​Normal şartlar altında, bu denli yoğun ve yapısal iddialarla karşı karşıya kalan bir siyasi odağın en azından özeleştirel bir mesafe koyması, kurumsal bir arınma sürecini tetiklemesi beklenir. Ancak mevcut pratik bunun tam tersi yönünde işlemektedir. Tüm bu iddiaların ve ithamların tam ortasında durulurken, meydanlarda ve ekranlarda periyodik olarak "En temiz biziz, en demokrat biziz, en ahlaklı biziz" nakaratı tekrar edilmektedir.
​İşte bu nokta, entelektüel ve disiplinler arası bir analizi zorunlu kılmaktadır. Yaşanan bu durum, basit bir siyasi söylem taktiği değil; mantıkta, siyasette ve psikolojide karşılığı olan sistematik bir illüzyondur.
​1. Mantıkta "Özel Yaltaklanma / İstisna Talebi" (Special Pleading)
​Mantık felsefesinde bu durum, taraflardan birinin genel kuralların herkes için geçerli olduğunu savunurken, kendisi için hiçbir rasyonel gerekçe sunmadan "muafiyet" talep etmesi anlamına gelir. Yani, bu hat kendi dışındaki her odağı aynı iddialar üzerinden mahkûm ederken, oklar kendilerine döndüğünde görünmez bir koruma kalkanı talep etmektedir. Kurallar herkes içindir; ancak bu siyasi dilde, kendileri bu kuralların ve denetim mekanizmalarının doğal olarak üzerindedir.
​2. Siyasette "Çifte Standart"
​Siyaset bilimi açısından bakıldığında, ilkelerin kişilere, kurumlara veya yapılara göre esnediği bu zemin tam bir çifte standart örneğidir. Başkası yaptığında "sistemik çürüme" olarak nitelendirilen her türlü usulsüzlük iddiası, kendi mahallelerinde vuku bulduğunda "bize yönelik bir operasyon" veya "büyümenin getirdiği ufak pürüzler" olarak ambalajlanmaktadır. Bu durum, siyasi ahlakın evrenselliğini yok eden en büyük yapısal tehdittir.
​3. Psikolojide "Yansıtma" (Projection)
​Psikolojik düzlemde ise bireyin ya da grubun, kendi bünyesinde barındırdığı defoları, suçluluk duygularını ve olumsuz özellikleri sürekli olarak karşısındakine atfetmesi, yani "yansıtma" mekanizması devreye girmektedir. Kendi içindeki delege pazarlıklarını, kurumsal savrulmaları ve şaibeleri görmezden gelip, sürekli olarak karşı tarafı kirli olmakla itham etmek, kolektif bir suçluluk bastırma refleksidir.
​Sonuç: Hukuk ve Ahlak Herkes İçindir
​İlan etmek gerekir ki; kural son derece basit ve nettir:
​Hukuk herkes için vardır.
Ahlak herkes için vardır.
​Bir yapının, bir liderliğin ya da bir ekibin topluma "temizlik ve dürüstlük" vaat edebilmesi, her şeyden önce kendi iç muhasebesini yapabilme dürüstlüğüne bağlıdır. Kendini her türlü hukuki ve ahlaki denetimden muaf tutarak, iddiaların üzerini siyasi hamasetle örtmeye çalışmak, ne mantık sınırlarına ne de kamu vicdanına sığar.
​Temizlik iddiasında bulunarak topluma yön vermeye çalışanların, ajandalarındaki iddialarla yüzleşmesi ve her şeyden önce aynaya bakması gerekir. Çünkü aynadaki çatlak, dışarıyı suçlamakla kapanmayacak kadar derindir.