Dünya, İkinci Dünya Savaşı sonrasında kurulan uluslararası güç dengelerinin sarsıldığı tarihî bir dönemden geçiyor. İsrail, Amerika ve İran arasındaki çatışmanın 2027 yılında da kesin bir çözüme kavuşması pek mümkün görünmüyor. Dolayısıyla Orta Doğu'daki belirsizlik, askerî ve siyasi gerilim devam edecek.

Ancak bu çatışmanın ortaya çıkardığı çok daha önemli bir gerçek var: Amerika ve İsrail'in askerî üstünlüğü, artık siyasi hedeflerine ulaşmalarını garanti etmiyor.

Bana göre Trump yönetiminin İran konusunda yaptığı en büyük hata, Amerikan devletinin stratejik çıkarlarıyla İsrail'in bölgesel hedeflerini birbirine karıştırmasıdır. Trump'ın İsrail yönetimi ve Amerikan karar mekanizmaları üzerindeki İsrail yanlısı çevreler tarafından yanlış yönlendirildiği kanaatindeyim.

Amerika'nın küresel itibarını zedeleyen asıl mesele de budur. Bir süper güç, kendi millî çıkarlarını başka bir devletin güvenlik anlayışına tabi hâle getirirse yalnızca bağımsız karar verme kabiliyetini değil, uluslararası güvenilirliğini de tartışmaya açar.

Bugün Washington açısından en tehlikeli gelişme, askerî gücünün azalması değil, bu gücün caydırıcılığının sorgulanmaya başlanmasıdır.

Çünkü bir devletin müttefikleri kendisine güvenmemeye, rakipleri de kendisinden korkmamaya başlamışsa ortada yalnızca askerî değil, çok ciddi bir hegemonya krizi vardır.

Gazze'de yaşanan büyük insani yıkım ve İran'a yönelik saldırılar da bu açıdan değerlendirilmelidir.

İsrail, Gazze'de muazzam bir yıkıma yol açmasına rağmen kalıcı güvenliği sağlayabilmiş değildir. Filistin meselesini ortadan kaldıramamış, aksine uluslararası kamuoyunda kendi meşruiyetini daha fazla tartışılır hâle getirmiştir.

İran'a yönelik askerî operasyonlarda da benzer bir stratejik sorun ortaya çıkmıştır. Askerî hedefleri vurmak başka, bir ülkenin siyasi iradesini teslim almak başkadır.

Amerika ve İsrail'in askerî kapasitesi tartışmasız büyüktür. Ancak büyük askerî güç, her zaman siyasi zafer anlamına gelmez.

Benim kanaatim, bu iki devletin bütün askerî üstünlüklerine rağmen hedefledikleri kesin ve kalıcı siyasi sonuçları elde edemedikleri yönündedir. Bu nedenle ortaya çıkan tabloyu yalnızca askerî başarı veya başarısızlık üzerinden değil, stratejik sonuçları üzerinden okumak gerekir.

Hatta bugün yaşananların uzun vadede hayra tebdil olması da mümkündür.

Nasıl mı?

Dünyanın kaderini birkaç devletin belirlediği, uluslararası hukukun güçlülerin çıkarlarına göre uygulandığı, bazı ülkelerin güvenliğinin diğer milletlerin hayatından daha değerli sayıldığı hegemonik düzenin sona ermesiyle!

Amerika ve İsrail'in dünyadaki sınırsız nüfuz iddiasının tarihe karışması, daha dengeli ve çok kutuplu bir uluslararası düzenin önünü açabilir.

Elbette bu kendiliğinden gerçekleşmeyecektir. Hegemonyanın gerilemesi her zaman adaletin yükselmesi anlamına gelmez. Yeni güç mücadeleleri, yeni çatışmalar ve yeni tehditler de ortaya çıkabilir.

İşte tam da bu noktada Türkiye'nin tarihî sorumluluğu başlıyor.

Büyük Türk milleti, içinde bulunduğumuz dönemin sıradan bir dış politika tartışması olmadığını çok iyi anlamalıdır.

Dünya yeniden şekillenirken Türkiye'nin zayıflama, kendi içinde kavga etme, millî enerjisini tüketen anlamsız çatışmalara sürüklenme lüksü yoktur.

İç cephemizi her zamankinden daha sağlam, dış cephemizi her zamankinden daha kuvvetli hâle getirmek zorundayız.

İç cepheden kastım, milletimizin ortak vatan, ortak devlet ve ortak gelecek iradesi etrafında kenetlenmesidir. Türk'üyle, Kürt'üyle, Alevisiyle, Sünnisiyle bu devletin bütün vatandaşlarının millî birlik içerisinde hareket etmesidir.

Terörsüz Türkiye hedefinin önemi de burada ortaya çıkıyor. İçeride silahların sustuğu, kardeşliğin güçlendiği, devlet ile millet arasındaki güvenin tahkim edildiği bir Türkiye, dışarıdan yöneltilecek tehditlere karşı çok daha dirençli olacaktır.

Dış cephede ise güçlü diplomasi, caydırıcı savunma kapasitesi, ekonomik bağımsızlık ve millî çıkarlarımızı esas alan çok yönlü ittifaklar geliştirmek mecburiyetindeyiz.

Unutmayalım!

Dünyada güç dengeleri değişirken ayakta kalanlar, yalnızca güçlü ordulara sahip olanlar değil, milletini bir arada tutabilen devletlerdir.

Bu nedenle bugün devletimize sahip çıkmak, herhangi bir siyasi partiyi desteklemek meselesinin çok ötesindedir. Bu, doğrudan doğruya Türkiye Cumhuriyeti'nin geleceğine, bağımsızlığına ve Türk milletinin tarihî yürüyüşüne sahip çıkma meselesidir.

Amerika ve İsrail'in hegemonik düzeni sonsuza kadar devam etmeyecektir. Hiçbir küresel güç ebedî değildir.

Mesele, onların güç kaybetmesi değil, Türkiye'nin bu tarihî dönüşümden ne kadar güçlü çıkacağıdır.

Büyük Türk milleti, tarih boyunca nice imparatorlukların yükselişini ve çöküşünü gördü.

Şimdi bize düşen, başkalarının çöküşünden medet ummak değil, kendi devletimizi ve milletimizi geleceğin en güçlü aktörlerinden biri hâline getirmektir.

Çünkü tarih, değişimi seyreden milletleri değil, değişime yön veren milletleri yazar.