Çıkmışlar, vicdan çağrıları yapıyorlar! Empatiden, merhametten, insanlıktan söz ediyorlar!

Kimin için?

Ekrem İmamoğlu, Fatma Betül, Mustafa Sarıgül ve benzerleri için!

Haklarında ciddi suç isnatları bulunan, yolsuzluk, rüşvet, dolandırıcılık ve milletin parasını çalmak gibi iddialarla gündeme gelen insanlar için merhamet ve empati istiyorlar.

Yahu, siz neyin merhametinden, neyin empatisinden söz ediyorsunuz?

Suçun karşılığı adalettir, merhamet değildir! Suç işleyenin müeyyidesi cezadır, empati değil!

Hukuk, suç işleyene ne kızar ne de sempati duyar. Hukukun görevi acımak, öfkelenmek, sevmek veya nefret etmek değildir. Hukuk, maddi gerçeği ortaya çıkarır, suçun işlenip işlenmediğini belirler ve suç sabitse kanunun öngördüğü cezayı uygular.

Bizim kültürümüzde vicdanın, merhametin ve empatinin elbette önemli bir yeri vardır. Ancak bunların da bir anlamı, ölçüsü ve muhatabı vardır.

Hata işleyene merhamet edilir. Kabahat işleyene anlayış gösterilir. Kazaen bir eylemde bulunana empati duyulur. İstemeden zarar verene, pişmanlık gösterene insani yaklaşılır.

Peki, kasten, bilerek, isteyerek, planlayarak ve kurgulayarak suç işleyenlere ne yapılır?

Rüşvet alana, kamu kaynaklarını yağmalayana, dolandırıcılık yapana, milletin parasını çalana, insanların alın terini organize biçimde gasp edene de aynı merhamet mi gösterilir?

Hayır! Böyle suçları işlediği sabit olanlara merhamet değil, adalet gerekir!

Çünkü ortada masum bir hata, talihsiz bir kaza değil; bilinçli bir tercih, kasıtlı bir eylem ve başkalarının haklarına yönelmiş bir saldırı vardır.

Üstelik bu suçların mağduru yalnızca devlet değildir.

Devletin hazinesinden çalınan para milletin parasıdır. Rüşvetle bozulan kamu düzeninin bedelini millet öder. Dolandırıcılıkla elde edilen servetin karşılığında birilerinin emeği, birikimi ve geleceği vardır.

Şimdi soruyorum:

Bu merhamet tüccarları mağdurlar için neden aynı hassasiyeti göstermiyor?

Milletin parasını kaybedenler için neden vicdan çağrısı yapmıyor?

Empati yalnızca suç isnadı altındaki güçlü ve nüfuzlu insanlar için mi vardır?

Bazıları vicdanı, merhameti ve insan haklarını evrensel ilkeler olarak değil, siyasi yakınlıklarına göre kullandıkları savunma araçlarına dönüştürüyor.

Kendilerinden olmayan birisi hakkında suç isnadı ortaya çıktığında en ağır cezaları isteyenler, kendi çevrelerinden birisi yargılandığında merhamet havarisi kesiliyorlar!

Bunun adı vicdan değil, çifte standarttır!

Elbette herkesin masumiyet karinesi vardır. Kesinleşmiş mahkûmiyet hükmü bulunmadan kimse suçlu ilan edilemez. Herkesin adil yargılanma ve savunma hakkı vardır.

Ancak masumiyet karinesi suçların araştırılmasına, merhamet çağrıları da adaletin uygulanmasına engel değildir.

Suç sabitse cezası uygulanır. Suç sabit değilse beraat kararı verilir.

Bu kadar basit!

Benim itirazım merhamete değil, merhametin adaletin yerine geçirilmesinedir.

Kimse merhameti suçun kalkanı, empatiyi cezasızlığın gerekçesi, vicdanı da adaletin alternatifi hâline getirmeye kalkışmasın!

Merhamet mağdurun hakkını ortadan kaldırmaz. Empati suçun cezasını silmez. Vicdan hukukun yerine geçmez.

Ve son sözüm şudur:

Milletin parasını çalana merhamet gösterilmesini isteyenler, önce parası çalınan milletin yerine kendilerini koysunlar!

Çünkü suçun karşılığı merhamet değil, ADALETTİR!