The Invite / Davet
Olivia Wilde’ın Booksmart (2019) ve Don’t Worry Darling (2022) sonrasında dümene geçtiği üçüncü uzun metrajlı yapımı The Invite bu hafta sinemaseverlerle buluşuyor. 2020 tarihli İtalyan yapımı Sentimental’in remake’i olan film, Sundance Film Festivali’ndeki prömiyerinin hemen ardından ABD dağıtım hakları için dev dağıtımcıları peşine takmış, kıran kırana bir ihale savaşı sonrası A24 ipi göğüslemişti. Komedi ile dramı harmanlayan, 107 dakika boyunca izleyiciyi sarkastik ve ritmik bir yolculuğa çıkaran Wilde, oyuncu kimliğinin getirdiği avantajları rejisine yansıtırken, türün kalıplarını modern bir yaklaşımla esnetmeye çalışıyor.
Filmin merkezinde, evlilikleri tıkanma noktasına gelen ve ilişkilerine yeni bir soluk getirmek isteyen Angela ile Joe çifti yer alıyor. İkili, üst katlarındaki gizemli komşuları Pina ile Hawk’ı evlerinde bir akşam yemeğine konuk ediyor. Masum bir buluşma gibi başlayan bu akşam, zamanla saklı gerçeklerin ve bastırılmış duyguların su yüzüne çıktığı bir hesaplaşmaya dönüşüyor. Gece ilerledikçe konukların sıra dışı düşünceleri ve beklenmedik soruları, ev sahibi çiftin kendi yaşam tercihlerini, birbirlerine olan güvenlerini sorgulamasına yol açıyor. Tek mekânda tırmanan psikolojik gerilim, karakterlerin ördüğü savunma duvarlarını yıkarken maskelerini de birer birer düşürüyor.
Senaryo, zekice kurgulanmış diyalogları ve yüksek ritmiyle ilk andan itibaren dikkat çekse de anlatının odağını ısrarla tek bir noktaya sıkıştırması nedeniyle hikâye anlatıcılığı açısından yer yer yüzeysel kalıyor. Bu durum hikâyenin derinleşebileceği psikolojik katmanları da ıskalıyor. Yine de diyaloglardaki ritim ve keskin mizah, metnin en güçlü ayağını oluşturmayı sürdürüyor. İlişkilerin karanlık taraflarını tek mekânda sorgulayan Carnage (2011) ve Perfect Strangers (2016) gibi türün başarılı örnekleriyle benzer bir kulvarda yürürken, söz konusu filmlerin insan psikolojisine dair sunduğu yalın ve vurucu derinlik, burada yerini görsel şova ve cinsellik vurgusuna bırakıyor ve seleflerinin yakaladığı sert gerçekçilik seviyesine ulaşamıyor.
Penelope Cruz, tutkulu ve gizemli ‘Pina’ karakterine kattığı derinlikle, geçmişteki -özellikle Vicky Cristina Barcelona’daki- dramatik performanslarını aratmıyor. Kararlı ancak içsel çatışmalar yaşayan ‘Hawk’ rolündeki Edward Norton, incelikli bir oyunculukla izleyicinin karşısında. Seth Rogen, özellikle The Studio’dakine yakın, alışılagelmiş komedi çizgisinde bir performansla ‘Joe’ karakterine hayat veriyor. Olivia Wilde ise kameranın her iki tarafında yer alması nedeniyle zaman zaman odak kaybı yaşıyor ve ‘Angela’ karakterini tam anlamıyla derinleştiremiyor.
Görsel ve teknik bakımdan Wilde’ın rejisindeki olgunlaşmayı belirgin kılan The Invite, klostrofobik ve şık bir atmosfere sahip. Renk paletleri ve ışık kullanımıyla başarılı bir şekilde desteklenen filmde aşırı biçimci tercihlerin ve stilize kamera açılarının gereksiz kullanımı ise tek mekânın sunduğu doğal gerilimi zedeler nitelikte. Aşırı cilalı görsellik, anlatının samimiyetine kimi anlarda zarar veriyor.
Gelelim, oyunculuk kariyerinde ortalama bir çizgi izlemesine rağmen Olivia Wilde’ın böylesine büyük yönetmenlik fırsatları yakalıyor olabilmesine… Medya, televizyon ve siyaset dünyasının nüfuzlu bir ailesinden gelen Wilde, bu sosyal sermaye ve geniş ağ sayesinde Hollywood’un kapılarını arkasına kadar açacak bir avantaja sahip. Wilde, endüstrideki ayrıcalıklı konumu, güçlü bağları, magazinel çekim gücü sayesinde böylesi bir projenin dümenine geçebilmiş gözüküyor. Tabii ilk filmi Booksmart ile kazandığı krediyi stüdyolar nezdinde de doğru kullandığını eklemek gerek. Bütün bunlar göz önünde bulundurulduğunda Wilde, endüstrinin "popüler kadın yönetmen" arayışı için biçilmiş bir kaftan.
Asıl ismi Olivia Jane Cockburn olan sinemacının, çokça esinlendiği için soyadını ödünç aldığı büyük yazar Oscar Wilde'dan bir alıntıyla başlayan film, geçen yılın sonunda yaşamını yitiren usta aktris Diane Keaton’a ithafla sona eriyor. Birlikte rol aldıkları Love the Coopers’ın ardından dostlukları pekişen Keaton’a, filmini tamamlandıktan sonra izletmeyi çok isteyen ancak bunu başaramayan Wilde, bu ithafla usta oyuncuya zarif bir saygı duruşunda bulunuyor. Wilde’ın şu noktada da hakkını teslim etmek gerekiyor: Yapımın dağıtım hakkını A24’e devrederken, stüdyonun doğrudan sinema salonlarında gösterim garantisi sunmasını şart koşması -tabii 12 milyon doların da bunda etkisi yok değil- yönetmenin eserini dijital platformlar yerine beyazperdede izleyiciyle buluşturma konusundaki kararlılığını ispatlıyor.
Ezcümle; The Invite, güçlü oyuncu kadrosu, keskin diyalogları ve yüksek temposuyla modern ilişkilerin kırılganlığını etkileyici bir şekilde beyazperdeye taşıyor. Albenili ambalajının gerisinde dikkate değer sorular barındırsa da izleyiciyi büyük varoluşsal sarsıntılara uğratmayı hedeflemeyen, seyircide anında karşılık bulan dinamik anlatımı ile keyifli bir sinema tecrübesi sunan film, komşunun çitinden öteye bakarken kendi köklerini unutanların hikâyesi.
