Türkiye’den geldik.
İş insanlarıyla birlikte.
Misafir olduğumuz isim
Shuhratbek Abdurahmanov.
Andican sıradan bir Orta Asya şehri değil.
Son yıllarda ciddi altyapı yatırımı aldı.
Resmî kaynaklara göre “Yangi Andijon” yani Yeni Andican projesi, yaklaşık 4 bin hektarlık alanda kuruluyor.
Planlanan nüfus 400 bini aşacak.
Bu bir maket projesi değil.
Yollar açılmış.
Altyapı hatları döşenmiş.
Su, kanalizasyon, elektrik hatları çekilmiş.
Konut bloklarının önemli kısmı yükselmiş.
Resmî açıklamalarda etap etap ilerleyen bir yerleşim planı var.
Okullar, sağlık merkezleri, sosyal alanlar dahil.
Saat 00.20.
Program bitmiş.
Protokol tamam.
Ama vali bizi arabaya davet etti.
“Yeni Andican’ı yerinde görelim” dedi.
Gittik.
Gece serin.
Şantiye ışıkları yanıyor.
Bloklar yükselmiş.
Yollar çizilmiş.
Bu bir hayal anlatımı değildi.
Bir şehrin omurgası ortadaydı.
Vali şunu söyledi:
“Bu projeyi sadece görev olarak değil, vicdani bir sorumluluk olarak yürütüyorum.”
Bu cümle önemli.
Çünkü resmi rapor başka şey söyler.
Gece yarısı araziye gitmek başka şey.
Bir yönetici gündüz konuşur.
Mesuliyet sahibi olan gece de sahadadır.
Andican’da yapılan iş yalnızca konut üretmek değil.
Yoğunluğu dağıtmak.
Planlı kentleşme kurmak.
Yeni bir yaşam alanı inşa etmek.
Bu, Orta Asya ölçeğinde ciddi bir şehircilik hamlesi.
Bazıları makamı taşır.
Bazıları yük taşır.
Saat 00.20’de şantiye gezdiren bir yönetici gördüm.
Bu not düşülmeli.
Çünkü şehirler sadece betonla değil,
iddia ile büyür.
Selam ve dua ile
Fiemanillah
