Bir zamanlar sinema salonlarına gittiğimizde ekranda kusursuz insanlarla değil, gerçek insanlarla karşılaşırdık. Kırışıklıkları olan yüzler, yamuk burunlar, seyrek saçlar, sıradan bedenler… Hatta çoğu zaman bir oyuncunun hafızamızda kalmasını sağlayan şey tam da bu kusurları olurdu. Çünkü karakterler birbirine değil, hayata benzerdi.
Bugün ise sinemada ve özellikle dijital platformlarda bambaşka bir görüntü hâkim. Oyuncular giderek birbirine benziyor. Kusurlar makyajla, filtrelerle, dijital rötuşlarla ve estetik müdahalelerle siliniyor. Sonuçta karşımıza çıkan şey bir karakter değil, adeta katalogdan seçilmiş bir yüz oluyor.
Oysa sinema tarihine damga vurmuş birçok isim klasik güzellik kalıplarına uymazdı. Al Pacino, Joe Pesci, Danny DeVito, Steve Buscemi ya da bizim sinemamızdan Şener Şen, Kemal Sunal… Onları unutulmaz yapan şey kusursuz görünmeleri değil, ekranda sahici durmalarıydı. Seyirci o yüzlerde kendisini, komşusunu, babasını ya da mahalledeki bir tanıdığını görebiliyordu.
Bu değişim yalnızca oyuncuların görünüşlerini değil, hikâyelerin dünyasını da etkiliyor. Çünkü herkesin aynı derecede bakımlı, fit ve kusursuz göründüğü bir evrende gerçek hayatın çeşitliliği kayboluyor. Fabrika işçisi de, öğretmen de, polis de, sokakta yaşayan biri de aynı reklam estetiğinin içinden çıkmış gibi görünüyor. Hayatı kavgalarla geçmiş bir kafes dövüşçüsünün muntazam burnu bile artık gözümüze batıyor.
Belki de bu yüzden bazı yeni yapımlar teknik olarak ne kadar başarılı olursa olsun seyirciyle duygusal bağ kurmakta zorlanıyor. Çünkü insan kusurlarıyla tanınır. Kusurları silinen karakterler bir süre sonra birbirine benzemeye başlar. Bunun sonucunda biz de izleyiciler olarak birbirlerinin kopyası hikayeler izlemeye maruz kalırız.
Sinemanın büyüsü mükemmel insanları göstermekten değil, insanı olduğu gibi gösterebilmekten gelir. Galiba bizim bugün dizi ve filmlerde en çok eksikliğini hissettiğimiz şey tam olarak bu. “Kusurlarından utanmayan gerçek insanlar.”
