Artık hikayeler sabretmiyor. Gerilim daha kurulmadan tüketiliyor, seyirci sadece sonucu izliyor.
Bir sahnenin değerini belirleyen şey, o sahnede ne olduğu değildir. O ana kadar nasıl gelindiğidir. Gerilim dediğimiz şey de tam burada başlar. Bekleyişte. Suskunlukta. Karakterlerin birbirine bakıp hiçbir şey söylemediği o ince aralıkta. Ama artık o aralık yok.
Bugünün sineması ve özellikle yerli dizileri, gerilimi kurmak yerine doğrudan harcamayı tercih ediyor. Sebebini tahmin edebiliyoruz. “Seyirci sıkılır korkusu” hikayeyi aceleye getiriyor. Daha karakteri tanımadan kriz başlıyor, kriz büyümeden çözüm geliyor. Bu durumun sonucu da bize hiçbir şey hissettirmemesi oluyor.
Gerilim biraz da sonuçla değil süreçle ilgilidir. Bir karakterin silah çekmesi değil, o silahı çekene kadar geçen zamandır asıl mesele. O tereddüt, o bakış, o sessizlik… Bunlar yoksa geriye sadece aksiyon kalır. O da bir süre sonra gürültüye dönüşür.
Yerli dizilerde bu durum daha sert. Fragmanda bütün kırılma anlarını izliyoruz. Bölüm başladığında zaten ne olacağını biliyoruz. Hikaye ilerlemiyor, sadece onaylanıyor. Seyirci de artık şaşırmıyor, sadece takip ediyor.
Bu yüzden iyi örnekler hemen ayrışıyor. Çünkü acele etmiyorlar. Gerilimi izleyiciye teslim etmiyor, izleyiciyle birlikte kuruyorlar. O sahneler uzun geliyor belki ama gerçek his orada oluşuyor. Bir kapının açılması bazen bir patlamadan daha etkili olabilir. Tabi ki o kapıya kadar doğru bir senaryo matemtiği kullanılmışsa.
Gerilim bir sonuç değil, bir inşa sürecidir. İnşa edilmeden tüketilen her duygu birkaç saniye içinde unutulur. Oysa iyi kurulmuş bir gerilim sahne bittikten sonra bile izleyicinin içinde yaşamaya devam eder. Karakterin yaşadığı tereddüt, izleyicinin zihnine yerleşir ve orada büyür. Aceleyle geçilmiş her an hikayeden çalınmış bir zamandır. O çalınan zaman geri gelmez. Zira seyirci artık hissetmediği bir şeyin peşinden gitmez.
Peki biz neden sabretmeden heyecan yaşayabileceğimizi düşünüyoruz? Belki de mesele heyecana değil, onun taklidine razı olmamız. Hızlı tüketilen her duygu bizi anlık tatminle oyalıyor ama hiçbir iz bırakmıyor. Oysa kalıcı olan şey emek isteyen, hatta bazen izleyiciyi zorlayan o ince gerilimdir. Biz o zorluğa sırt çevirdikçe, aslında hikayenin kendisinden uzaklaşıyoruz
