Project Hail Mary
Yılın ilk yarısında en yüksek gişe hasılatına ulaşan, Phil Lord ve Christopher Miller imzalı Project Hail Mary dijital platformlardaki yerini aldı. Cloudy with a Chance of Meatballs (Köfte Yağmuru), 21 Jump Street (Liseli Polisler) ve The LEGO Movie gibi filmlerde birlikte yönetmen koltuğuna oturan Lord & Miller ikilisi, yapımcılığını üstlendikleri Spider-Man: Into the Spider-Verse ile Oscar ödülünü de kucaklamışlardı. 2015 yılında Ridley Scott tarafından beyazperdeye aktarılan ve büyük ses getiren The Martian’ın da yazarı olan Andy Weir’ın romanından uyarlanan Project Hail Mary 156 dakikalık uzun bir süreye sahip.
Güneş'in enerjisini emen mikroskobik bir organizma yüzünden Dünya hızla donmaktadır. Bu felaketi önlemek için oluşturulan ve insanlığın son umudu olan Hail Mary misyonunun hayatta kalan tek üyesi olan, moleküler biyolog Ryland Grace, hafızasını kaybetmiş şekilde bir uzay gemisinde uyanır. Hem geçmişini hatırlamak hem de gezegeni kurtaracak formülü bulmak zorunda olan Grace’in bu zorlu ve yalnız yolculuğunda beklenmedik bir uzaylıyla yolları kesişince, hikâyenin seyri tamamen değişir.
Anlatının merkezindeki varoluşsal yalnızlık seyirciyi derin bir sorgulamanın içine çekerken, hikâyenin mizahi ve sarkastik tonu da bu kasvetli atmosferi kırarak güldürmeyi başarıyor. Fedakârlık ile hayatta kalma içgüdüsü arasındaki çatışma, karakterin içsel yolculuğuyla başarılı bir şekilde destekleniyor. Grace’in adım adım yaşadığı dönüşümün seyirciye aktarılış biçimi ve hikâyenin tırmanan gerilimiyle yaratılan katarsis etkileyici. Interstellar’daki gibi, Kip Thorne ölçeğinde bir fizikçiden doğrudan destek alınmadığı ortada olsa da senaryonun sunduğu bilimsel altyapı izleyiciyi tatmin etmeyi başarıyor.
Üç kez Oscar’a aday gösterilen ve dramatik esnekliğini defalarca kanıtlayan Ryan Gosling, ‘Ryland Grace’ rolünde, neredeyse tek kişilik bir şov sunuyor. Toni Erdmann ile parlayan, aynı yıl iki filmin (The Zone of Interest ve Anatomy of a Fall) başrolünde yer alarak katıldığı Cannes Film Festivali'nde ödülü Merve Dizdar’a kaptıran, bu yıl ise Rose ile Berlinale'den Gümüş Ayı ile dönen, son dönemin en yetenekli aktrislerinden Sandra Hüller ise yine güçlü bir performans sergiliyor. Hüller’in, Harry Styles’ın "Sign of the Times" şarkısını yorumladığı sahnedeki performansı şimdiden hafızalara kazındı bile.
Phil Lord ve Christopher Miller, animasyon ve komedi geçmişlerinden gelen dinamizmi bir bilimkurguya başarıyla entegre ederken; filmin atmosferini, kurgusal sıçramalar ve flashbacklerle dinamik bir yapıya kavuşturarak özgün bir dil yakalıyorlar. Sinematografi, klostrofobik uzay gemisi içi ile uçsuz bucaksız evrenin görkemini muazzam bir tezatla sunuyor. Uzay boşluğunun derin atmosferi, hipnotik müzikler ve ses tasarımıyla birleşerek seyirciyi sarmalıyor. Orijinal uzaylı ve uzay gemisi tasarımları, klişelerin ötesine geçerek hem görsel hem de işitsel bir mühendislik başarısı ortaya koyuyor. Andy Weir’ın bir diğer popüler romanından sinemaya aktarılan The Martian ile kaçınılmaz bir akrabalık bağı taşıyan yapım, selefindeki hayatta kalma mücadelesinin ötesine geçerek sıra dışı dostluk temasıyla ondan ayrılıyor ve tür içinde kendine has bir kulvar açıyor.
Ezcümle; Project Hail Mary, hem bilimkurgu sevenleri hem de genel izleyiciyi tatmin eden, evrenin sonsuz karanlığında, türler arası bir dostluk hikâyesini gayet başarılı bir şekilde işliyor. Görsel ihtişamı, güçlü performansları, yüksek temposu ve vurucu plot twistleriyle modern sinema repertuarında özel bir yer edinecek olan filmde mesaj şu: Umut, bazen milyarlarca ışık yılı uzakta, hiç bilmediğimiz bir dilin melodisinde ve o boşlukta uzanan bir dost elinde gizlidir.
