Türkiye’de siyaset artık klasik ezberlerle yürümüyor.
Çünkü bu ülkede uzun yıllardır alışılmışın dışında bir tablo var.
Bir tarafta iktidar var…
Ama aynı zamanda muhalefet görevini de yine iktidar üstleniyor.

Bugün dönüp siyasi atmosfere baktığınızda bunu çok net görüyorsunuz.

Recep Tayyip Erdoğan sadece bir parti lideri gibi hareket etmiyor. Aynı zamanda devlet içindeki aksaklıkları, belediyelerdeki sorunları, fırsatçılığı, sistemdeki eksikleri en sert şekilde eleştiren isimlerin başında geliyor.

Oysa normal bir demokraside bunu yapması gereken ana unsur muhalefettir.

Ama Türkiye’de uzun süredir başka bir gerçeklik yaşanıyor.

Muhalefet toplumun gerçek gündemini yeterince okuyamıyor.
Ekonomi konuşuluyor, hayat pahalılığı konuşuluyor, gençlerin kaygıları büyüyor…
Toplum çözüm bekliyor.
Fakat ortaya konulan siyasi dil çoğu zaman slogan seviyesini aşamıyor.

İnsanlar artık sadece eleştiri duymak istemiyor.
Toplum kavga değil çözüm görmek istiyor.
Proje görmek istiyor.
Güven veren bir irade görmek istiyor.

Muhalefetin en büyük sorunu da burada başlıyor.

Yıllardır siyasetin merkezine sadece Erdoğan karşıtlığını koyan bir anlayış, zamanla kendi siyaset üretme kabiliyetini kaybetti. Çünkü siyaset sadece itiraz etmek değildir. Alternatif üretebilmektir.

Bugün Türkiye’de dikkat çeken tablo tam da budur.

Muhalefetin gündeme taşıması gereken birçok meseleyi yine iktidar konuşuyor.
Fahiş fiyatları iktidar eleştiriyor.
Belediyelerdeki sorunları iktidar gündeme getiriyor.
Devlet içindeki aksaklıklara yine iktidar dikkat çekiyor.

Bu durum aslında muhalefetin ne kadar büyük bir boşluk oluşturduğunu gösteriyor.

Çünkü güçlü muhalefet sadece seçim dönemlerinde ortaya çıkmaz.
Toplumun her kesimine dokunur.
Umut verir.
Güven oluşturur.
Yarına dair bir hikâye kurar.

Türkiye’de ise uzun süredir siyaset tek merkez etrafında şekilleniyor. Bunun nedeni sadece iktidarın gücü değil, muhalefetin topluma güçlü bir alternatif sunamamasıdır.

Sonuç olarak bugün ortaya çıkan tablo şudur:

AK Parti sadece iktidar gibi davranmıyor.
Aynı zamanda muhalefetin boş bıraktığı alanları da dolduruyor.

Ve bu durum, Türkiye siyasetinin belki de en dikkat çekici gerçeği olarak önümüzde duruyor.