Bir evlat annesine bunları yapar mı be kardeşim? Her gün artan şiddet ve evlat ihaneti haberleriyle karşılaşıyoruz. Biz ne ara bu kadar merhametsiz olduk?

Whatsapp Image 2026 11 18 At 13.49.56 (2)

Anne baba hakkı ödenir mi? Kur’an-ı Kerim’de anne babaya iyilik, Allah’a ibadetin hemen ardından gelen önemli sorumluluklar arasında hatırlatılır. İsra Suresi’nin 23. ayetinde anne babaya “Öf” bile denilmemesi emredilir. Dinimiz bunu söylerken bugün annesine el kaldıran, parasına göz diken, çaresizliğinde terk eden insanlar var. Biz ne ara uzaklaştık merhametten?

Bugün size, gözüme çarpan üç evladın hikâyesinden bahsedeceğim. İkisi insanın içini öfkeyle dolduruyor; üçüncüsü ise insanlık adına umut veriyor.

Whatsapp Image 2026 11 18 At 13.49.56

ANNESİNİN SON UMUDUNA GÖZ DİKEN EVLAT!

İstanbul Avcılar’da 70 yaşındaki Şuse Yılmaz kanser teşhisi sonrası beynine pıhtı atmasıyla felç geçiriyor, yatağa bağımlı hale geliyor. Hastaneye ulaşımı için eşiyle biriktirdikleri yaklaşık 800 bin lirayı otomobil alınması amacıyla oğullarına veriyorlar.

Oğul bu parayla otomobil alıyor, birkaç gün annesini hastaneye götürüp getirdikten sonra “İşim var” diyerek gidiyor ve bir daha dönmüyor; telefonları engelliyor. Annenin eşi Aydın Yılmaz, bugün komşuların kendilerine çorba ve ekmek getirdiğini anlatıyor.

Whatsapp Image 2026 11 18 At 13.49.56 (1)

Senin annen bu haldeyken, hastaneye ulaşması için verilen parayla nasıl ortadan kaybolursun? O para bir annenin tedavi umudu, bir ailenin son güvencesiydi. İnsan annesinin parasına değil, duasına talip olmalı. Yatağa bağımlı annesinin elinden tutmak, evladın en temel sorumluluğudur.

ANNESİNİ DÖVE DÖVE ÖLDÜREN VAHŞET!

Adana’da 27 yaşındaki Oğuz Çetin’in, kendisine para vermeyen 63 yaşındaki annesi Teslime Çetin’i tahta sopayla döverek öldürdüğünü okuduk. Ardından 112’yi arayıp “Annem bayıldı” diyerek yardım istediği aktarıldı.

Bir anne, dünyaya getirdiği insanın saldırısıyla hayatını kaybediyor. Uyuşturucu, öfke, para kavgası… Hiçbiri mazeret değildir! Hiçbir gerekçe bir anneye el kaldırmayı, hele ki canını almayı haklı çıkaramaz. Bunun hesabı sorulmalıdır.

O anne evladını dokuz ay karnında taşımış, hastalandığında başında beklemiş, belki kendi yememiş ona yedirmiş. Sonunda karşısında kendisine şiddet uygulayan bir evlat bulmuş. Bunun adı tartışma değil, vahşettir! Böyle evlat olmaz olsun. Bir anneye el kaldıran eller kırılsın. En ağır ve caydırıcı cezalar uygulanmalı. Hiçbir anne evladının elinden can vermeyi hak etmez.

BİR DE ANNESİNİ SIRTINDA TAŞIYAN EVLAT VAR!

Şimdi üçüncü hikâyeye… Bu defa insanın içini karartan değil, yüreğini ısıtan bir evlatlık örneği var.

Hac için Kırgızistan’dan Mekke’ye giden genç, yaşlı annesini de yanında götürüyor. Tavaf sırasında annesinin tekerlekli sandalyede Kâbe’yi yeterince göremediğini düşünüyor ve onu sırtına alarak yaklaşık bir saat taşıyor.

İşte evlatlık budur! Annesine sevgisini, saygısını ve vefasını sözle değil davranışıyla gösteriyor. Kendi konforunu bir kenara bırakıp annesini mutlu etmek için çabalıyor. Keşke annesine yük gözüyle bakanlar bu gençten örnek alabilse.

EVLATLIK SADECE AYNI SOYADINI TAŞIMAK DEĞİLDİR!

Anne babalar evlatları için yıllarını verir. Peki yaşlandıklarında, hastalandıklarında karşılarında ne buluyorlar? Şefkat mi, vefa mı yoksa vicdansızlık mı?

Elbette her ailede sorun, anlaşmazlık yaşanır. Ama hiçbir tartışma şiddetin, hakaretin, eziyetin ve ihanetin bahanesi olamaz. Sorun varsa konuşulur, çözüm aranır; el kaldırılmaz, parasına göz dikilmez, çaresizliğe terk edilmez.

Üst soya, yani anne ve babaya yönelik cinayet, işkence, darp ve her türlü şiddetin hukuk karşısında en ağır şekilde cezalandırılması gerektiğini düşünüyorum. Öyle ki hiç kimse anne ve babasına eziyet etmeyi aklından bile geçirmemeli.

Peki, bizim duyduklarımız bunlar. Ya bilmediklerimiz? Şiddet gördüğü hâlde bunu saklayan, evladından korktuğu için yaşadıklarını kimseye anlatamayan, polise gitmeye bile cesaret edemeyen kaç anne baba var? Ben olduğuna inanıyorum. Belki de aynı apartmanda, aynı sokakta, yanıbaşımızda böyle acılar yaşanıyor ve kimsenin haberi olmuyor.

Buradan herkese sesleniyorum: Yaşlılarımıza sahip çıkalım, onlara hürmet edelim. Çevrenizde anne ve babasına şiddet uygulayan, eziyet eden birini görüyorsanız sessiz kalmayın. En yakın emniyet birimine bildirin. Çünkü bazen bir ihbar, bir insanın hayatını kurtarabilir.

Bir annenin evladından beklediği servet değil, zor gününde yanında durmasıdır. İnsanlık tam da o gün belli olur.

Bir tarafta annesinin birikimini alıp onu çaresizliğe terk eden, diğer tarafta annesinin canına kıyan bir zihniyet… Öte tarafta annesini sırtında taşıyarak sevgisini gösteren bir evlat.

Üç ayrı hikâye, üç ayrı insanlık tablosu! Şimdi herkes kendine sorsun: Evlat dediğimiz şey sadece dünyaya gelmek midir, yoksa insan kalabilmek midir?