Siyasette bazen öyle bir kapı açılır ki, o kapının ardında kimin beklediğini kimse tahmin edemez..

MHP Genel Başkan Yardımcısı Mustafa Kalaycı'nın rüşvet ve yolsuzluk suçlarının milletvekili dokunulmazlığı kapsamından çıkarılması yönündeki çağrısı, Türkiye siyasetinde işte böyle bir kapı araladı.

Ve o kapının önünde şimdi Özgür Özel duruyor..

Meydanlarda konuşmak kolay. Mikrofonu eline alıp yolsuzlukla mücadele nutukları atmak, siyasi rakiplerini hesap vermeye çağırmak, yargıdan ve adaletten söz etmek kolay..

Peki ya aynı hukuk kapısı sizin için de açıldığında?

İşte siyasette samimiyetin asıl sınavı burada başlıyor.

Çünkü siyasetçi için hesap verebilirlik, yalnızca rakibinin hesap vermesini istemek değildir. Gerektiğinde aynı mahkeme salonuna kendisinin de çıkabilmesini kabul etmektir.

MEYDANLARDAKİ CESARETİ ŞİMDİ MECLİS'TE GÖRELİM

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı, 2024 yerel seçimlerinde Antalya Büyükşehir Belediye Başkanlığı adayının belirlenmesi sürecindeki rüşvet iddiaları nedeniyle Özgür Özel ve Veli Ağbaba hakkında fezleke düzenledi.

İddia ağır. Suçlama ciddi.

Özel ise hakkındaki iddiaları reddediyor, bunların siyasi bir kumpas olduğunu savunuyor.

Peki o hâlde neden bu mesele bağımsız mahkeme önünde bütün yönleriyle açıklığa kavuşmasın?

Altını çizelim: Fezleke suçluluk belgesi değildir. Bir insan hakkında soruşturma yürütülmesi, onun suç işlediğinin kanıtı sayılamaz.

Ama aynı şekilde milletvekili olmak da hakkındaki iddiaların yargı tarafından incelenmesini süresiz erteleme ayrıcalığına dönüşmemelidir.

Özgür Özel'in meydanlarda sergilediği siyasi kararlılığın, kendi hakkındaki iddialar söz konusu olduğunda da aynı açıklıkla ortaya çıkması beklenir.

Çünkü yargı önüne çıkmak bir utanç değildir.

Asıl mesele, hukuk karşısında herkesin eşit olduğunu söylerken bu ilkenin kendimiz için de geçerli olmasını kabul edebilmektir.

400 OYUN ANAHTARI KİMİN ELİNDE?

Gelelim işin en çarpıcı tarafına..

AK Parti'nin 281, MHP'nin 46 milletvekili var. Özgür Özel liderliğindeki Yeni Parti'nin 90 milletvekiliyle birlikte toplam 417 sandalyeye ulaşılıyor.

Anayasa'nın 83. maddesinde yapılacak bir değişikliğin 400 oyla kabul edilmesi, referandumsuz yürürlüğe girme imkânı sağlayabilir.

Yani Özgür Özel'in destek vereceği bir düzenleme, kendi hakkındaki rüşvet iddialarının da yasama dokunulmazlığı engeline takılmadan yargı önünde ele alınmasının yolunu açabilir.

Elbette bunun için değişikliğin mevcut dosyaları da kapsayacak şekilde hazırlanması ve kabul edilmesi gerekiyor.

Şimdi düşünün..

Bir tarafta sürekli yolsuzlukla mücadele ettiğini söyleyen bir siyasi lider, diğer tarafta bu suçlar bakımından dokunulmazlığın sınırlandırılmasını öngören anayasal düzenleme ihtimali.. İşte Özel’in imtihanı..

DOKUNULMAZLIK ZIRHI KİMİ KORUYOR?

Türkiye, dokunulmazlık tartışmasını dün keşfetmedi.

2016 yılında Anayasa'ya eklenen geçici 20. maddeyle Meclis'te bulunan belirli dokunulmazlık dosyaları bakımından özel bir düzenleme yapıldı. O gün bu kararın demokratik temsil ve siyasi haklar üzerindeki sonuçları uzun uzun tartışıldı.

Bugün ise önümüzde daha farklı bir mesele var.

Milletvekilinin kürsüde söylediği sözün, kullandığı oyun ve siyasi faaliyetinin korunması demokrasinin gereğidir. Bu güvence yalnızca muhalefetin değil, parlamentonun tamamının hakkıdır.

Fakat rüşvet iddiasıyla siyasi eleştiri aynı şey değildir.

Bir milletvekilinin siyasi görüşlerinden dolayı yargılanmasını önlemek başka, kişisel menfaat sağladığı iddiasının bağımsız yargı tarafından incelenmesini engellemek başkadır.

Bu ayrımı yapmak zorundayız.

Dahası, dokunulmazlık kaldırıldığında da masumiyet karinesi, adil yargılanma hakkı ve yargı bağımsızlığı eksiksiz korunmalıdır.

Bizim savunduğumuz şey, mahkeme kararını siyasi kürsülerde vermek değil; mahkemenin vereceği karara giden hukuki yolu herkes için açık tutmaktır.

Çünkü hukuk devleti, güçlü olanın yargıdan uzak kaldığı devlet değildir.

SAYIN ÖZEL, SÖZ SIRASI SİZDE!

Özgür Özel'e şimdi açıkça soruyorum.. Siz siyasette şeffaflık istiyor musunuz? Yolsuzluk iddialarının bağımsız yargıda açıklığa kavuşturulmasını savunuyor musunuz?

Meydanlarda adalet istemek kolaydır. Asıl mesele, adaletin kapısı kendinize açıldığında da aynı kararlılıkla hukuk devletini savunabilmektir.

Çünkü siyasetçinin gerçek cesareti, rakibine hesap sormasında değil, kendisi hakkında da hesap sorulabilmesini kabul etmesindedir..