Ahlak, insanın üzerine giydiği bir elbise değil, ruhunun dokusuna işlenmiş bir mayadır.

Bu sebeple ahlaksızlık da hangi bayrağın altında boy gösterirse göstersin, aynı çürüklüğün kokusunu taşır.

Ahlaksızlığın milliyetçisi, dincisi, solcusu, sağcısı olmaz; ahlaksız, hangi kılığa bürünürse bürünsün ahlaksızdır.

Ahlaksızlık kimlik sormaz, ruhsat istemez, mensubiyet belgesi taşımaz; nerede kök salarsa orayı çoraklaştırır.

Bir yalan, doğru bildiğimiz bir davanın dilinden döküldüğünde hakikate dönüşmez; bir haksızlık, sevdiğimiz bir ismin elinden çıktığında adalet libası giymez.

Zulüm, kendi mahallemizde işlendiğinde mazur, karşı mahallede işlendiğinde mahkûm değildir; zulüm her yerde aynı zehri akıtır.

Asıl imtihan, başkasının hatasını teşhir ederken değil, kendi safımızdan yükselen çirkinliğe sessiz kalmamakta başlar.

Zira yabancının kusurunu görmek kolaydır; zor olan, aynaya bakabilmek ve orada kendi yüzümüzü tanıyabilmektir.

Aidiyet, insanın köklerini tutan toprak gibidir; fakat toprak, içine düşen çürük tohumu temize çıkarmaz.

Ağaç, kendi dalındaki kurtçuğu koruduğunda meyvesini değil, kendi gövdesini feda etmiş olur.

Mensubu olduğumuz camia, aidiyet kesbettiğimiz çevre, yürüdüğümüz yol bize kimlik verir; ama bu kimlik, ahlaksızlığa zırh olamaz.

Kendi evinin damından sızan kiri “bizden” diye örten, yarın o kirin bütün haneyi kapladığını görmeye mahkûmdur.

Savunulamayanı savunmaya kalkışmak, sadece ahlaksızı değil, onu savunanı da aynı çamura bular.

Hakikate bağlılık, kişilere ve kalabalıklara bağlılıktan önce gelir; aksi halde sadakat dediğimiz şey, gizli bir esarete dönüşür.

Bir topluluğu ayakta tutan, üyelerinin birbirini her halükârda kollaması değil, yanlış karşısında aynı vakarla “hayır” diyebilmesidir.

Susmak da bazen bir ortaklıktır; görüp de görmezden gelen, yangına odun taşıyanla aynı safta durur.

“Ama onlar da yapıyor” cümlesi, ahlaksızlığı besleyen en sinsi mazerettir; vicdanın sesini kısan kalın bir perdedir.

Terazinin bir kefesine kendi adamımızı, diğerine başkasını koyup ölçüyü değiştiren, artık adaleti değil, enaniyetini tartmaktadır.

Ölçüsü kişiye göre eğilip bükülen bir vicdana, hangi meselede güvenilebilir ki?

Adalet, kime yaradığına bakılmaksızın tutulan bir dengedir; dengeyi taraftarlığa feda eden, kendi ayağının altındaki zemini de oyar.

Ahlakı kimliğin süsü değil, kimliği ahlakın emanetçisi bildiğimiz gün, safların değil hakikatin yolcusu olabiliriz.

Kendi içindeki çürüğe göz yumanın, dışarıdaki çürüğe yükselttiği ses de inandırıcılığını yitirir.

Ahlaksızlığa karşı duruşumuzun samimiyeti, onu başkasının kapısında değil, kendi kapımızın önünde gördüğümüz gün sınanır.