Recep Tayyip Erdoğan’ın siyaset tarzını bilenler çok iyi anlar.. Onun dünyasında bazı istifalar, aslında imzasız görevden almalardır. Bazı görev değişiklikleri ise çok daha büyük bir hesaplaşmanın habercisidir..
BDDK Başkanı Şahap Kavcıoğlu’nun istifası da bu çerçevede okunmalı. Resmî açıklama ne olursa olsun, yaşanan gelişmeler bu ayrılığın sıradan bir görev değişimi olmadığını düşündürüyor.
Çünkü ortada artık yalnızca bir fon soruşturması yok. Devletin en kritik makamlarına, siyasetin en güçlü koridorlarına, iktidarın yıllardır dokunulmaz sanılan çevrelerine kadar uzanan büyük bir hesaplaşma var.
Bir dönem Devlet Denetleme Kurulu Başkanlığı yapmış isimlerden önemli seçim kampanyalarını yönetmiş kişilere, partinin iki numaralı koltuğunda oturmuş eski bir bakana kadar pek çok önemli isim soruşturmalar, gözaltılar, tutuklamalar ya da görevden ayrılmalarla gündemde.
Bu tabloya bakıp hâlâ sıradan bir adli süreçten söz etmek, meselenin siyasi ağırlığını görmemektir.
Erdoğan, Güney Kore dönüşünde “Hiç ummadığımız isimler” derken aslında çok şey anlatmıştı. O sözlerde yalnızca şaşkınlık değil, büyük bir hayal kırıklığı ve öfke vardı.
Şimdi o öfkenin siyasi sonuçlarını görüyoruz.
Erdoğan’ın siyasetinde dünün yakınlığı, bugünün dokunulmazlığı değildir. Başbakanlık yapmış, bakanlık yapmış, partinin kuruluşunda bulunmuş isimlerle yollarını ayırmaktan çekinmemiş bir liderden söz ediyoruz. Gerektiğinde en yakınındakileri bile siyasi denklemin dışına çıkarabildiğini defalarca gösterdi.
Ama bu kez mesele çok daha ağır.
Çünkü ortada siyasi görüş ayrılığı değil, devletin ve milletin güvenini sarsan mali iddialar var. Kamu gücünün, siyasi nüfuzun ve finansal ilişkilerin sorgulandığı bir dosya var.
Ve Erdoğan açısından bunun adı yalnızca yolsuzlukla mücadele değil, aynı zamanda kendi iktidarının itibarını koruma mücadelesidir.
Yıllarca güvenip yetki verdiği, önemli makamlara taşıdığı insanların isimlerinin böylesine ağır iddialarla anılması, Erdoğan için kabul edilebilir bir tablo olamaz.
Bu yüzden kimsenin geçmişteki yakınlığına, taşıdığı unvana, oturduğu koltuğa güvenmemesi gerekiyor.
Bir zamanlar Cumhurbaşkanı’nın yanında fotoğraf vermek, aynı masada oturmak, aynı siyasi mücadelede bulunmak bugün kimseye zırh sağlamaz.
Devletin imkânlarını kişisel çıkarları için kullandığı yargı önünde kanıtlanan kim varsa, hangi makamdan gelirse gelsin hesabını vermelidir.
Burada Erdoğan’ın önünde tarihi bir fırsat da var. Soruşturmanın siyasi sınırlarla durdurulmadığını, kimsenin korunmadığını, hiçbir unvanın hesap vermeye engel olmadığını göstermek..
Çünkü bu dosyanın üzerini örtmek, dosyanın sonuna kadar gitmesinden çok daha ağır bir siyasi bedel doğurur.
Elbette gözaltına alınmak, tutuklanmak ya da görevden ayrılmak suçlu olmak anlamına gelmez. Suçu belirleyecek olan yargıdır. Ancak siyasi sorumluluk için her zaman mahkûmiyet kararını beklemek gerekmez.
Ve bugün görünen tablo, Erdoğan’ın bu meseleyi birkaç istifa ve göstermelik görev değişikliğiyle kapatmaya niyetli olmadığı yönünde.
Ben bu sürecin henüz başında olduğumuzu düşünüyorum.
Daha çok koltuk boşalabilir. Daha çok dokunulmazlık algısı yıkılabilir. Dün devletin zirvesinde ağırlanan bazı isimler, yarın kendilerini yargının karşısında bulabilir.
Çünkü Erdoğan’ın önünde artık bir tercih değil, bir mecburiyet var: Ya bu hesaplaşma sonuna kadar gidecek ya da yıllardır inşa ettiği siyasi güven, başkalarının açgözlülüğünün altında ezilecek.
Erdoğan’ı tanıyanlar bilir..
Böyle bir hesabı başkalarının kapatmasına kolay kolay izin vermez.
Ve anlaşılan o ki bu defa kimsenin siyasi geçmişine, makamına ya da hatırına bakılmayacak..
Kelleler gitmeye devam edecek.
