Yerel seçimler yaklaşıyordu. Bu defa sandıktan çıkması mümkündü, hatta kesindi. Çıkmalıydı, artık yeterdi. Kaç defadır seçime giriyor, bir ton masraf ediyordu. İlçenin belediye başkan adayı İhsan Bey, “Bu sefer seçimi kazanacağım. Bundan kelli parsayı toplama zamanı.” derken salâ okundu, birazdan da ezan okunurdu. Kaç dönemdir parti içi anket ona seçim kazandırmıyordu, parti dışı ankete yönelmenin şimdi tam zamanıydı. Üstelik Ramazan ayı gelmişti. Birazdan ilk teravih namazı kılınacaktı. Bu akşam kesin camiye gitmeli, cemaate de sıcak görünmeliydi. Diğer adaylar vakit namazında bile camideydi. Biliyordu camiden kendisine oy çıkmazdı ama belli mi olurdu.
“Hiç belli olmaz” diyerek, kendisini camiye götürecek ismi düşünmeye başladı. En iyisi amcasıyla gitmekti. Telefon etti, geçerken kendisini de almasını istedi. Amcası iki sokak geride oturuyordu, cami de çok yakındı. Yürüyerek gidecek, yolda da amcasından namazın nasıl kılınacağını öğrenecekti.
İhsan Bey ellili yaşlardaydı. Şehrin ileri gelen ama bir türlü ileriye gidemeyen ailelerinin başında geliyordu. Bugüne dek hiçbir işte dikiş tutturamamıştı. Babadan kalan servetin üstüne konduğu için çalışmasına da pek gerek yoktu. Geçen yıl bir buz fabrikası kurmuş, soğutucuyu iyi seçemeyince bütün buzları eritmişti. Bereket versin kardeşinin inşaat işleri iyi gidiyor, oradaki ortaklığı açığı kapatıyordu.
Üst üste başarısızlık yaşayınca ailesi “Sen iyisi mi siyasetçi ol” tavsiyesinde bulundu. Oldum olası kendisi de hep belediye başkanı olmak istemişti. Ancak girdiği her seçimde vatandaş bir türlü oy verip İhsan Bey’i saadete erdirmiyordu.
Amcasının kapıyı çalmasına gerek kalmadı, öksürüğüyle zaten sokağın başında “ben geldim” diyordu. İhsan Bey hemen aşağıya indi.
İhsan’ın namazla işi olmadığını bilen amcası daha kapıdayken, “Abdestini aldın mı?” diye sordu. Sesini çıkarmayan İhsan’a çıkışarak, “De hadi, çabuk abdestini al in, burada bekliyorum” dedi.
Bu abdest de nereden çıkmıştı? İhsan abdest almayı da bilmiyordu. Çocukluğunda babası Kur’an kursuna göndermişti. Orada birkaç kez aldığını hatırlıyordu. Aklında kaldığı şekilde alelacele abdest aldı. Hatta sağlam olsun diye yüzünü birkaç kez fazladan yıkadı ama önce kolunu mu, yüzünü mü yıkayacaktı bir ara karıştırdı. Sonunda abdestini aldı, aceleyle aşağıya indi.
İhsan Bey, “amca ben namaz kılmayı bilmiyorum. Hani cuma olsa iki rekâtla kurtarırdık da, bu teravih namazı, nasıl edeceğim?”
Amcası, “Sen beni takip et, ben ne yaparsam aynısını yap” dedi.
Camiye geç kalmışlardı, cemaat dışarıya taşmıştı. En öne geçip, bütün bir cemaate “bak ben namazdayım” diyecekti ama sadece arka saftakiler İhsan Bey’in camiye geldiğini gördü. Şanssızlığı burada da baş göstermişti. Oysa camilere bir reform şarttı; Şehrin ileri gelenleri camide de en ileride olmalıydı!
Hoca da vaazını bitirmek üzereydi: “Gösteriş yapmayın” diyordu cemaate. İhsan Bey üstüne alınmadı. Şimdi cemaatin gönlüne girme zamanıydı. Sağa sola bakarak herkese gülücük dağıttı. Hoca konuşmasını sürdürdü; “Yaptığımız her işi samimiyetle yapalım. Başkası ‘ne der’ diye değil, ‘Allah ne diyor’ diye yönümüzü çizelim.” İhsan Bey “çok samimiyim” diye içinden geçirdi.
Ve derken, müezzin cemaati yatsı namazının sünnetine davet eden salavatını getirdi. Cemaat namaza başladı. İhsan Bey amcası ne yaparsa aynısını yaptı. Tekbir getirdi, rükûya gitti, doğruldu, secdeye gitti, oturdu, kalktı, kıyama durdu. Böylece bir iki kez amcasına yetişmekte zorlanarak namazını tamamladı.
Yatsı namazının farzı için müezzin kamet getirdi. İmam “safların sıklaştırılmasını” söyledi. Cemaat kıpraştı, herkes önlerdeki boşluklara doğru geçmeye başladı. İşte ne olduysa orada oldu, amcası iki saf öne geçti, amcasının yerine ise ilçenin tatlı meczubu Ali geçti. Şimdi ne yapacaktı, yanındakinin yaptığını takip etmekten başka şansı yoktu.
İmam rükûya gittiğinde meczup Ali secdeye gidiyor, imam oturduğunda Ali kalkıyordu. İhsan Bey bir sağındaki Ali’ye uyuyor, bir solundaki diğer cemaate. Teravih de böylece geçti.
Amcasının teravihle vitir namazı arasında ayağa kalktığını gören İhsan Bey de ayağa kalktı. Amcası tekbir getirmeden yeğenini merak etmiş olmalı ki, arkasına baktı. İhsan’ın da ayağa kalktığını görünce, eliyle oturmasını işaret ederek, “Yeğenim sen otur, sana gerek yok” dedi ve tekrar önüne dönerek tekbirini getirdi.
İhsan Bey ayakta dona kaldı.
Vitir namazından sonra duayı beklemeyen İhsan Bey kendisini caminin avlusuna attı. Amcasını bekleyecek, kendisini seçmenine rezil etmesinin hesabını soracaktı.
Ve nihayet amcası da camiden çıktı. İhsan Bey daha fazla dayanamadı, amcasına yaklaştı, kulağına doğru eğilerek, “Amca camide niye öyle dedin, rezil oldum.” dedi. “Yok yeğenim” dedi amcası, “Benim kaza namazım vardı, iki rekât kaza kıldım. Ondan sana ‘gerek yok’ dedim.”
İhsan Bey, “Amca be” diye devam etti, “Ben hayatımda neredeyse hiç namaz kılmadım. Benim kazam seninkinden çoktur. Ben de kılsaydım ya!”