Dünya değişiyor..
Eski ittifaklar çatırdıyor, uluslararası hukuk güçlülerin çıkarlarına göre eğilip bükülüyor, güvenlik garantileri kâğıt üzerinde kalabiliyor..
Ve böyle bir dünyada hâlâ bütün güvenliğini tek bir ittifakın insafına bırakan devletlerin yarın neyle karşılaşacağını kimse bilmiyor..
Türkiye işte bu gerçeği gördü..
Bugün DP’nin manşetini bu gözle, bu bakış açısıyla bir daha okuyun…
Ankara'nın son dönemde Türk dünyasından Pakistan'a, Suudi Arabistan'dan Katar'a uzanan savunma diplomasisini yalnızca birkaç askerî anlaşmadan ibaret görenler, meselenin büyüklüğünü kavrayamıyor..
Ortada çok daha büyük bir stratejik dönüşüm var..
Türkiye artık başkalarının kurduğu güvenlik masalarında kendisine sandalye aramıyor. Kendi masasını kuruyor..
NATO VAR AMA TÜRKİYE NATO'DAN İBARET DEĞİL
1952'den beri NATO üyesiyiz..
Ancak aradan geçen 74 yıl bize önemli bir gerçeği öğretti: Bir ittifakın üyesi olmak, her meselede müttefiklerinizin sizinle aynı safta duracağı anlamına gelmiyor..
1974 Kıbrıs Barış Harekâtı sonrasında uygulanan Amerikan silah ambargosunu unutmadık..
Suriye'nin kuzeyinde terör örgütü YPG'ye verilen Amerikan desteğini de..
Türkiye'nin parasını ödediği F-35 programından çıkarılmasını da..
Demek ki mesele yalnızca kiminle müttefik olduğunuz değil, gerektiğinde kendi güvenliğinizi kimin iradesine teslim etmeyeceğinizdir..
İşte Ankara'nın bugün yaptığı tam olarak budur..
NATO üyeliğini sürdürüyor ama güvenliğini NATO'yla sınırlamıyor..
MEKKE'DEN DOHA'YA YENİ GÜÇ DENKLEMİ
Pakistan, Suudi Arabistan ve Türkiye arasında imzalanan Mekke Ortak Savunma Anlaşması'nı bu gözle okumak gerekiyor..
Bir tarafta nükleer silahlara sahip Pakistan..
Diğer tarafta ekonomik gücü ve enerji kaynaklarıyla Suudi Arabistan..
Ve merkezinde askerî tecrübesi, savunma sanayisi ve jeopolitik ağırlığıyla Türkiye..
Bu üç ülkenin geliştirdiği güvenlik iş birliği, mevcut bölgesel güç hesaplarını etkileyebilecek bir adımdır..
Katar'la imzalanan yeni karşılıklı savunma anlaşmasını da bu tabloya ekleyin..
Ardından Türk Devletleri Teşkilatı'nın savunma sanayisi ve güvenlik alanındaki yakınlaşmasını koyun..
Ortaya çıkan resim son derece açık..
Türkiye, tek bir coğrafyaya sıkışmayan, birbirini tamamlayan güvenlik ortaklıkları kuruyor..
Üstelik bu ilişkilerin ileride yeni ülkelerin katılımıyla genişleme ihtimali de var..
Bu henüz bütün unsurlarıyla kurulmuş bir askerî ittifak değil. Ama kurulmakta olan siyasi ve stratejik ilişkiler ağı, geleceğin güvenlik mimarisine ilişkin önemli ipuçları veriyor..
BATI'NIN ONAYINI BEKLEYEN TÜRKİYE GERİDE KALDI
Yıllarca Türkiye'ye biçilen rol belliydi..
Batı'nın güvenlik hattında bulunacak, gerektiğinde askerî sorumluluk üstlenecek ama kendi bölgesinde bağımsız stratejik tercihler yaptığında müttefiklerinin itirazlarıyla karşılaşacaktı..
Şimdi o ezber değişiyor..
Savunma sanayisinde millî kapasitesini artıran Türkiye, dış politikasında da farklı ortaklıklar geliştirebilecek hareket alanı oluşturuyor..
Çünkü güçlü devlet olmak yalnızca güçlü ordulara sahip olmak değildir..
Kriz çıkmadan ittifak kurabilmek, masada bulunmadığınız zamanlarda dahi hesaba katılacak diplomatik ve askerî ağırlığa ulaşabilmektir..
Elbette imzalanan her anlaşmayı şimdiden kusursuz işleyen bir savunma kalkanı gibi sunmak doğru olmaz. Asıl mesele bu anlaşmaların askerî planlamaya, ortak tatbikatlara, teknoloji üretimine ve gerektiğinde somut dayanışmaya dönüşmesidir..
Fakat Ankara'nın yöneldiği istikamet ortada..
Türkiye artık yalnızca kendi sınırlarını korumayı değil, çevresindeki güvenlik dengelerinin oluşumunda da söz sahibi olmayı hedefliyor..
Ve bunun çok önemli bir anlamı var..
Bir zamanlar Türkiye'nin güvenliğini başkalarının kararlarına bağlamak isteyen anlayışın karşısına, bugün kendi güvenlik ortaklıklarını kurmaya çalışan bir Türkiye çıkıyor..
Kimse Türkiye'nin NATO'dan ayrıldığını söylemiyor..
Ama herkes şunu anlamalı..
NATO Türkiye için önemli bir ittifaktır. Türkiye'nin bütün dünyası değildir..
Yeni dönemin jeopolitik gerçeği tam da budur..