Türkiye'nin önünde tarihî bir fırsat var.. Yarım asra yaklaşan terör belasını geride bırakmak, silahı siyasetin dışına çıkarmak, bu milletin evlatlarını bir daha terör yüzünden toprağa vermemek..
Bunun kıymetini anlamak için siyaset bilimci olmaya gerek yok. Bir şehit annesinin gözlerine bakmak yeterli..
Ama belli ki bazı siyasetçiler hâlâ meselenin büyüklüğünü kavrayabilmiş değil.
Özgür Özel, “Terörsüz Türkiye” sürecinde kurulacak İzleme Komisyonu'na üye vermeyeceğini açıkladı. Ardından Ümit Özdağ'la görüştü. Özdağ da kendisini bu kararından dolayı tebrik etti..
Bütün bunlar olurken Silivri Cezaevi'nden bir mektup geldi.
Ekrem İmamoğlu'ndan..
Diyor ki İmamoğlu; “Ben kendi özgürlüğümün hesabını ülkemin barışından soramam.”
İşte mesele tam da bu..
Bir tarafta seçildiği görevden uzaklaştırılmış, cezaevine konulmuş, siyasi yasak kararıyla karşı karşıya kalmış bir siyasetçi var..
Diğer tarafta partisinin başında, Meclis'te temsil imkânına sahip bir genel başkan..
Cezaevindeki İmamoğlu, başına gelen bütün haksızlık olarak gördüğü uygulamalara rağmen toplumsal barışa destek veriyor.
Özgür Özel ise iktidarın demokratikleşme konusunda verdiği sözleri tutmadığını söyleyerek izleme mekanizmasının dışında kalmayı tercih ediyor.
İnsan sormadan edemiyor..
İmamoğlu cezaevinden ülkesinin barışını savunabiliyorsa, Özgür Özel Meclis'te neden aynı kararlılığı gösteremiyor?
KAYGILARINIZI ANLIYORUZ; AMA BU ÜLKENİN KAYBEDECEK BİR NESLİ DAHA YOK!
Elbette kaygıları anlıyoruz..
Kayyım uygulamalarıyla ilgili itirazları da anlıyoruz. Anayasa Mahkemesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarının uygulanmasına ilişkin talepleri de.. Basın özgürlüğü, tutuklu siyasetçiler, demokratikleşme ve hukuk devleti konusundaki endişeleri de..
Hatta bu kaygıların bir bölümünü son derece haklı buluyoruz.
Toplumsal barış yalnızca silahların susmasıyla kurulmaz. Adalet duygusunun güçlenmesiyle, hukuk güvenliğiyle, vatandaşın devlete olan inancının sağlamlaşmasıyla kurulur.
Türk'ün de Kürt'ün de kendisini bu ülkenin eşit ve onurlu vatandaşı olarak görmesiyle kurulur.
Kimsenin dilinden, kimliğinden, inancından ya da siyasi tercihinden dolayı dışlanmadığı bir Türkiye, hepimizin ortak hedefi olmalıdır.
Fakat bir gerçeği de kimse unutmasın..
Haklı kaygılar, tarihî sorumluluktan kaçmanın mazereti olamaz!
İktidarın demokratikleşme konusunda eksikleri mi var?
Gidin komisyonda söyleyin!
Verilen sözler mi tutulmadı?
Gidin Meclis'te hesabını sorun!
Hazırlanan düzenlemelerde yanlışlar mı var?
Değişiklik önerin, itiraz edin, muhalefet şerhi koyun, bütün Türkiye'ye anlatın!
Ama masayı terk ederek hangi sorunu çözüyorsunuz?
Siyaset dediğiniz, yalnızca doğru zamanda doğru açıklamayı yapmak değildir. Bazen en ağır eleştiriyi yaptığınız insanlarla aynı masada oturup milletin geleceği için sorumluluk üstlenmektir.
İMAMOĞLU'NDAN ÖĞRENİLMESİ GEREKEN BİR ŞEY VAR
Ekrem İmamoğlu'nun mektubunu dikkatle okuyun..
İktidara yönelik ağır eleştirileri var. Yargı uygulamalarını, kayyımları, demokratikleşme konusundaki eksiklikleri sert biçimde eleştiriyor.
Ama bütün bunlarla ülkenin barışını birbirinden ayırıyor.
İmamoğlu'nun yaptığı, iktidara teslim olmak değil. İktidara muhalefet ederken ülkesinin barışına sahip çıkmak..
İşte bu ayrım çok önemli.
Özgür Özel'e düşen de kendi itirazlarını toplumsal barışın önüne geçirmeden savunabilmektir.
Çünkü bu mesele Erdoğan'ın siyasi geleceğinden de Bahçeli'nin siyasi mirasından da Özgür Özel'in seçim hesabından da büyüktür.
Demem o ki…
Meydanlarda barış istemek kolaydır. Zor olan, barışın siyasi bedelini göze almaktır.
Sandıklar yeniden kurulur, seçimler yeniden yapılır, siyasi partilerin oy oranları değişir..
Ama kaybedilen insan hayatlarını hiçbir seçim geri getirmez.
Devletin hesabı başka, sandığın hesabı başka..
Ve bu milletin barışını, hiçbir siyasetçinin seçim hesabına feda etmeye hakkı yok!