Antalya’da yalnızca iklim konuşulmuyor. Dünyanın yeni ekonomik düzeni, enerji kaynakları, sanayi politikaları ve küresel ticaretin geleceği de şekilleniyor..

Ve Türkiye bu büyük hesaplaşmanın tam merkezinde..

1973 petrol krizini hatırlayın. Enerjiyi kontrol edenlerin dünyayı nasıl kontrol edebildiğini o gün gördük. 1990’larda üretim merkezlerini ele geçirenler, 2000’lerde teknolojiyi yönetenler kazandı. Şimdi yeni bir döneme giriyoruz. Bu defa mücadelenin adı yeşil dönüşüm..

Ama kimse kendisini kandırmasın. İklim politikaları yalnızca çevreyi koruma meselesi değildir. Aynı zamanda yeni bir ekonomik güç mücadelesidir.

Avrupa Birliği’nin karbon düzenlemeleri, Türk sanayicisinin önüne yeni maliyetler çıkarıyor. Üstelik gelişmiş ülkeler kendi sanayilerini milyarlarca dolarlık teşviklerle desteklerken gelişmekte olan ülkelerden aynı standartları karşılamalarını bekliyor.

İşte burada devlet aklı devreye girmeli..

Türkiye çevreyi koruyacak, uluslararası sorumluluklarını yerine getirecek. Fakat bunu yaparken sanayicisini küresel rekabette yalnız bırakmayacak. İhracatçısını yeni ticaret engellerine teslim etmeyecek. Enerjide dışa bağımlılığı azaltırken üretim gücünden taviz vermeyecek.

Antalya’daki COP31 zirvesinin başarısını kaç liderin geldiğiyle, kaç bildiri yayımlandığıyla ölçemeyiz. Asıl mesele Türkiye’nin bu masadan hangi ekonomik, teknolojik ve stratejik kazanımlarla kalkacağıdır.

Çünkü yeni dünya düzeninde kuralları koyanlarla o kurallara uymak zorunda kalanlar arasında büyük bir fark olacak.

Türkiye’nin yeri belli olmalı..

Kuralların altında ezilen değil, kuralların yazılmasında söz sahibi olan bir Türkiye..

Unutmayalım.. Bir ülkenin bağımsızlığı yalnızca sınırlarını korumasıyla değil, geleceğini başkalarının insafına bırakmamasıyla mümkündür.