Bitter Christmas / Buruk Noel
Usta İspanyol sinemacı Pedro Almodovar, İngilizce çektiği The Room Next Door’un ardından Bitter Christmas ile ana diline dönüyor. Dünya prömiyerini Cannes Film Festivali’nde gerçekleştiren; melodram, kara mizah ve meta kurmaca öğelerini ustalıkla harmanlayan film 111 dakika süreye sahip. Alametifarikası olan tutkulu renk paletini olgunluk döneminin varoluşsal sorgulamalarıyla birleştiren Almodovar; yas, yaratım sancısı ve gerçeklikle kurmaca arasındaki geçirgen sınırlar üzerine katmanlı bir anlatı sunuyor.
YASIN GÖLGESİNDE…
Reklam yönetmeni Elsa’nın annesini kaybetmesiyle sarsılan dünyasını merkeze alan hikâyede, yas tutmayı reddeden ve acısını bastırmak için kendini işine veren genç kadın, bir süre sonra bedeninin verdiği alarm sonucu şiddetli bir panik atak geçirir. Hayatına bir mola vermek zorunda kalan Elsa, eşiyle problem yaşayan yakın dostu Patricia ve çocuğu ile birlikte Kanarya Adaları’na gider. Büyüleyici coğrafyada kendi geçmişiyle ve bastırdığı travmalarla yüzleşirken, hikâye paralel bir düzlemde sinemacı Raul’un yaşamına ve çalışma masasına uzanır. Kendi hayatından ve çevresindeki insanların trajedilerinden beslenerek bir senaryo kaleme alan Duran’ın yazdığı her satır, eşzamanlı olarak beyazperdede canlanır.
METAKURMACA VE ÖZELEŞTİRİ
Bitter Christmas, bir yandan kâğıda dökülen kelimelerin diğer yanda anında kanlı canlı bir sinema sahnesine dönüştüğü metakurmaca yapısıyla izleyiciye zihin açıcı bir seyir deneyimi sunuyor. Almodovar, hikâye anlatıcılığının doğasını sorgularken diyaloglarına yerleştirdiği keskin ironiler sayesinde en ağır yas anlarını bile beklenmedik bir kara mizahla kırıyor. Özellikle senaryoyu kaleme alan Raul’un, ortaya koyduğu işin aslında vasat bir filme dönüştüğünün bilincinde olması, metne hem trajikomik hem de dürüst bir boyut kazandırıyor. Yönetmen (Raul ve Almodovar), bu öz-farkındalık üzerinden bizzat kendi sinemasına, egosuna ve topyekûn modern sinema endüstrisine sert iğnelemeler yöneltiyor. Anlatının kimi noktalarında çoklu zaman ve mekân geçişlerinin ritmi zaman zaman dağınık bir izlenim yaratsa da alt metinde işlenen ‘acıyı sanata dönüştürme’ dürtüsü ve insanların birbirlerinin hikâyelerini sömürmesine dair ahlaki sorgulamalar filmi derinleştiriyor.
YAKIN PLANDA RUHSAL ÇÖZÜMLER
Daha önce Everybody Knows ve God's CrookedLines gibi yapımlarda sergilediği katmanlı oyunculukla hayranlık uyandıran Barbara Lennie, ‘Elsa’ karakterinin kırılganlığını ve gerilimini izleyiciye geçirmeyi başarıyor. Yakın zamanda TheBeloved filminde Javier Bardem ile birlikte kamera karşısına geçen Victoria Luengo, ‘Patricia’ rolünde abartısız, doğal bir oyunculuk sergiliyor. Pain andGlory’deki unutulmaz performansının ardından yeniden yönetmenle işbirliği yapan Leonardo Sbaraglia ise ‘Raul’ karakterinin yaratım tıkanıklığını ve içsel boşluğunu ustalıkla beyazperdeye taşıyor.
ATMOSFERİN RUHU
Kendi sinemasının oturmuş kalıplarını bilinçli bir mesafeyle ele alan, hatta zaman zaman tiye alan Almodovar; Pain and Glory’nin otobiyografik hesaplaşması ile The Room Next Door’un ölüm ve dostluk temalarını doğrudan devam ettiriyor. Madrid’in kapalı ve klostrofobik iç mekânları ile Lanzarote Adası’nın volkanik, rüzgârlı ve açık ufukları arasında çarpıcı bir görsel tezat kuruyor. Keskin ışık-gölge oyunları ve doygun kırmızı-mavi kontrastlarla karakterlerin iç dünyasını dışa vururken, melankolik ve gerilimli tınılar ise sahnelerin duygusal altyapısını besliyor. Yalın ses tasarımı ve titizlikle kurulan atmosferin yanında, ritmi sekteye uğratan bazı kurgu müdahaleleri, anlatının doğal akışını zedeliyor.
ALMODOVAR’IN ALTER EGOSU
Ezcümle; Bitter Christmas, kariyerinin olgunluk zirvesindeki bir ustanın kendi geçmişiyle, sinema tutkusuyla ve insan ruhunun karanlık dehlizleriyle giriştiği cesur bir hesaplaşma. Almodovar, kendi alter egosu olan yönetmen Raul aracılığıyla, acının en saf halini bile sinemanın iyileştirici gücüyle yüzleştirmeyi başarıyor.
