Yıllara meydan okuyan bir aşk, bitmeyen bir bağlılık ve gözyaşlarına hâkim olamayacağınız bir hikâye… Özcan Deniz, Son Yemek'te yalnızca bir aşkı anlatmıyor, insana gerçek sevginin ne demek olduğunu da hatırlatıyor.

Whatsapp Image 2026 11 20 At 10.13.00

Her insanın hayatında doğru ya da yanlış insanlar vardır. Kimi hayatımıza bir ders bırakıp gider, kimi ise ömrümüzün geri kalanına eşlik eder. Zamanla öğrenirsin, yaşadıkça anlarsın. İnsanların gerçek yüzleri birer birer ortaya çıkar. Bazen sancılı bir aşkın içinde bulursun doğru insanı, bazen de hayatını bir insana adarsın. O da sana ömür boyu eş olur.

Whatsapp Image 2026 11 20 At 10.13.01

Gerçek sevgi kolay kolay bitmez. Aksine, bağlılık arttıkça büyür, güçlenir. Öyle bir noktaya gelirsin ki artık gözün başkasını görmez, kulağın başkasını duymaz. Onunla yaşar, onunla nefes alırsın. Gerçek aşk dediğin biraz da budur. Sahiplenmek, fedakârlık etmek, iyi günde olduğu kadar kötü günde de birbirinin yanında durabilmektir.

Hele ki hayatın ilerleyen yıllarında, hastalıkta, sağlıkta, mutlulukta ve en zor anlarda birbirine yaslanan iki insan varsa, işte o zaman evlilik sadece bir birliktelik olmaktan çıkar. İki insan tek yürek, tek yumruk olur. Ya hep ya hiç dersin. Onunla yaşlanır, onunla hayata tutunur, ömrünün sonuna kadar aynı hikâyenin içinde kalırsın.

İşte benim için Özcan Deniz'in kaleminden çıkan Son Yemek, tam da böyle bir aşkın, bağlılığın ve fedakârlığın hikâyesini anlatıyor.

Whatsapp Image 2026 11 20 At 10.13.00 (1)

UZUN ZAMANDIR BÖYLE BİR FİLM İZLEMEMİŞTİM!

Sizlerin de anlayacağı üzere Özcan Deniz'in Son Yemek filmini oturup izledim. Açıkçası uzun zamandır bu kadar etkileyici, bu kadar duygu yüklü bir film izlememiştim. Filmin başından sonuna kadar gözlerimi bir an olsun ekrandan ayırmadım.

Öyle bir hikâye anlatılıyor ki insanın yüreğine dokunup geçmiyor; adeta damarlarına, iliklerine kadar işliyor. Filmdeki aşkın derinliği, tutku ve yıllara meydan okuyan bağlılık öyle güzel işlenmiş ki gözyaşlarıma hâkim olamadım. Bu duyguyu hissetmemek gerçekten mümkün değil.

Piyanist Sebahat ile Bekir'in tesadüflerle başlayan tutkulu birlikteliği, Bekir'in aniden ortadan kaybolmasıyla yarım kalıyor. Aradan geçen uzun yılların ardından, Sebahat'in kendisine kurduğu yeni hayatın içinde kader iki eski âşığı yeniden karşı karşıya getiriyor. Yıllar geçse de bazı duyguların neden unutulmadığını, bazı insanların neden kalbinizde hep aynı yerde durduğunu anlatan bir hikâye…

Bekir karakterine Özcan Deniz, Sebahat karakterine ise Öykü Karayel hayat veriyor. Nejat İşler, Tilbe Saran, Ceyda Düvenci ve Gonca Vuslateri'nin de yer aldığı oyuncu kadrosu gerçekten çok başarılı. Emeği geçen herkesi gönülden tebrik ediyorum.

FİLMİN İKİNCİ YARISINDA GÖZYAŞLARINIZA HÂKİM OLAMAYACAKSINIZ!

Filmin özellikle ikinci yarısından itibaren duygu öyle bir yükseliyor ki kendinizi hikâyenin tam ortasında buluyorsunuz. Ben izlerken zaman zaman kendi kendime "Ne yaptın sen Özcan!" diye söylenerek ağladım.

Bu film yalnızca bir aşk hikâyesi anlatmıyor. Aynı zamanda evli insanların birbirlerinin kıymetini bilmesi gerektiğini, hayatın her zaman tozpembe olmadığını ve gerçek sevginin en zor zamanlarda ortaya çıktığını hatırlatıyor. Bir insanın diğerine duyduğu bağlılığı, onun için yapabileceği fedakârlıkları ve ömürlük bir sevdanın ne demek olduğunu derinden hissettiriyor.

Burada Özcan Deniz'i ayrıca tebrik etmek istiyorum. Gerçekten çok başarılı bir hikâye ve senaryo ortaya koymuş.

ÖZCAN DENİZ KENDİ HAYATINDAN DA İZLER BIRAKTI MI?

Hikâye demişken, Özcan Deniz'i yakından tanıyan biri olarak, bu filmde biraz da kendisinden izler bıraktığını hissettim. Elbette her sahnenin kendi hayatıyla bağlantılı olduğunu söylemiyorum. Ancak hikâyenin bütününe baktığımda, hayatı boyunca mücadelelerden geçmiş bir insanın duygularını, yaşadıklarını ve hayata bakışını da satır aralarında görmek mümkün.

Özcan Deniz'in kendi yaşamındaki mücadeleleri düşündüğümde, bugün hayatında olan ve geç bulduğu aşkı olarak gördüğüm hayat arkadaşı Samar Dadgar ile yaşadığı sevdanın da bu hikâyeye duygusal anlamda bir parça ilham vermiş olabileceğini düşündüm.

Belki de bu nedenle film bu kadar gerçek, bu kadar içten ve bu kadar dokunaklı.

Uzun lafın kısası, kendinizi içinde bulacağınız, kimi zaman geçmişinizi hatırlayacağınız, kimi zaman sevdiğiniz insanın kıymetini yeniden anlayacağınız bir film olmuş.

Bazen bir film izlersiniz ve bittiğinde yalnızca hikâyeyi hatırlarsınız. Bazen de izlediğiniz hikâye kalbinizde bir yere dokunur ve uzun süre oradan çıkmaz.

Son Yemek benim için ikinci türden bir film oldu.

İzlemenizi kesinlikle tavsiye ediyorum. Çünkü bazı aşklar anlatılmaz, hissedilir. Bazı insanlar ise bir ömürlük sevdadır.