Eskiden kötü adam kapıdan girdiğinde odadaki herkes susardı. Şimdi kapıdan girer girmez çocukluğuna gidiyoruz. Babası ona ne yapmış, annesi onu neden koruyamamış, okulda kim aşağılamış? Adam daha ilk kötülüğünü yapmadan biz nereden geldiğini öğreniyoruz.
Christopher Nolan’ın Kara Şövalye’sindeki Joker, yüzündeki yara izlerinin hikayesini iki ayrı kişiye iki ayrı biçimde anlatır. Birinde babası kesmiştir ağzını, ötekinde karısı için kendisi yapmıştır. Heath Ledger’ın Joker’i o hikayeleri anlatırken karşısındaki insanın yüzüne bakar. Hangisinin doğru olduğunu düşünürken bir şeyi kaçırırız. O sırada Joker’in umurunda olan tek şey, karşısındakinin ne kadar korktuğudur.
Todd Phillips’in Joker’inde ise Arthur Fleck’in hayatını adım adım izleriz. Çocukken gördüğü istismarı öğreniriz, sokakta dayak yemesine tanık oluruz. Bu geçmiş filmin en iyi anlarından birine de malzeme verir. Arthur, hayranı olduğu televizyon sunucusu Murray’nin kendisini oğlu gibi kucakladığını hayal eder. Sonra aynı adamın programında alay konusu olur. Arthur’un o stüdyoya neden gitmek istediğini, daha kapıdan içeri girmeden anlarız. Ama her film, kötü adamının çocukluğuna döndüğünde böyle bir sahne bulamıyor. Bazen bütün o geçmiş, karakterin bugünkü haline iliştirilmiş bir açıklama olarak kalıyor.
İhtiyarlara Yer Yok’ta Anton Chigurh bir benzin istasyonuna girer ve kasadaki adama yazı tura attırır. Adamın ortaya ne koyduğundan bile haberi yoktur. Chigurh ise paranın yıllarca dolaşıp tam o anda oraya geldiğini anlatır. Sanki birazdan olacaklardan o bozuk para sorumluymuş gibi. Javier Bardem’in o sahnede paraya bakışı, karakter hakkında çocukluğunda geçecek üç sahneden daha fazla şey söyler.
Benim merak ettiğim de bu. Kötü adamın başına yıllar önce ne geldiğini öğrenebilirim. Ama film bittiğinde aklımda çoğu zaman o eski yara kalmıyor. Elindeki parayı tezgaha koyup kararını kadere yıkan adam kalıyor.
