Bir adam Porsche’sinden iniyor, telefonuna bakıyor, ardından aile malikanesinin kapısından içeri giriyor. Her şey günümüze ait. Ama kapı kapandığında sanki birkaç yüzyıl geriye gidiyoruz. Guy Ritchie’nin The Gentlemen dizisinde beni en çok etkileyen şey bu oldu. Zamanın bütün işaretleri yerinde dururken başka bir çağın içinde hissetmek.
Babasından kalan dük unvanını ve mülkleri devralan Eddie Horniman, aile mirasının suç dünyasıyla bağlarını keşfediyor. Hikayenin çatısını bu karşılaşma kuruyor. Fakat diziyi asıl seyrettiren şey olayların yanında o dünyanın kendisi. Soyadının kapıları açtığı, toprağın güç anlamına geldiği, aile itibarının servet kadar dikkatle korunduğu bir hayat bu.
Ritchie, bu hayatı uzun uzun açıklama ihtiyacı duymuyor. Yemek masasındaki oturma düzeninden, bir bakıştan, hizmetkarla kurulan ilişkiden anlıyoruz kimin nerede durduğunu. Malikanelerin ağır kapıları, av kıyafetleri, duvarlardaki tablolar hikayeye karışıyor. Bir süre sonra biz de o evin kurallarını öğrenmiş oluyoruz.
Üstelik bütün bu zarafetin altında sürekli bir tehdit dolaşıyor. İnsanlar birbirini sıkıştırırken bile görgü kurallarına uyabiliyor. Ses yükselmiyor ama masadaki gerilim artıyor. Ritchie’nin mizahı da tam burada çalışıyor. Kendilerini son derece ciddi gören insanların tuhaflıklarını, o ciddiyeti bozmadan önümüze koyuyor.
Aristokrasiyle suç dünyasının yan yana gelişi bu yüzden eğreti durmuyor. İki tarafta da aileler, bağlılıklar, miras kavgaları ve ihanetler var. Kimin hangi sofrada oturacağına karar veren görünmez kurallar var. Şık kıyafetlerin altında da bildiğimiz insan zaafları.
Guy Ritchie’nin başarısı, bütün bunlara kendine özgü bir ritim vermesinde. Müziği, diyalogları, kıyafetleri ve mekanları aynı havanın içinde buluşturuyor. Gösterişli bir dünyanın seyirlik tarafını kullanırken bizi oradaki insanların hesaplarına da ortak ediyor.
The Gentlemen izlerken telefonların çalması bu eski zaman hissini bozmuyor. Aksine, hissi daha ilginç hale getiriyor. Çünkü anlıyoruz ki teknoloji kapıdan içeri girmiş ama bazı alışkanlıklar o evden hiç çıkmamış. Ceplerinde telefon taşıyorlar, omuzlarında ise yüzyıllar.
