Türkiye’de gündeme gelen fon ve borsa vurgunu iddialarını yalnızca birkaç açgözlü insanın para kazanma hırsıyla açıklamak eksik olur. Ortada daha derin, daha karmaşık ve ciddiyetle araştırılması gereken bir mesele bulunduğunu düşünüyorum.
Öncelikle açıkça söyleyeyim: Bu vurgunları gerçekleştirdiği iddia edilen kişilerin Recep Tayyip Erdoğan’dan izin aldıklarını, onun bilgisi veya talimatıyla hareket ettiklerini hiç zannetmiyorum.
Benim kanaatim, güçlü bir siyasi iktidarın oluşturduğu otorite algısını kendi çıkarlarına dönüştürmek isteyen birtakım çakalların, bu gücün gölgesine sığınarak kendilerine dokunulmazlık zırhı oluşturmaya çalıştıkları yönündedir.
İktidarın güçlü olması başka, o gücün arkasına saklanarak suç işlemek bambaşka şeydir.
Güçlü iktidarların çevresinde nüfuz edinmeye çalışan fırsatçılar türeyebilir. Kimisi gerçekten iktidara yakındır, kimisi yakınmış gibi davranır, kimisi de siyasi otoritenin adını kullanarak sahte bir dokunulmazlık görüntüsü oluşturur.
Asıl tehlike, devletin gücünü kendi gücü, iktidarın itibarını kendi itibarı, siyasi otoriteyi de suç işleme güvencesi sayan çıkar şebekeleridir.
Bunlar kendilerine gerçekten dokunulamayacağına değil, böyle bir algı yaratabileceklerine güvenmiş olabilirler.
Ancak meselenin içerideki fırsatçılarla sınırlı kalmadığı ihtimalini de göz ardı etmiyorum.
Türkiye’ye ve Recep Tayyip Erdoğan’a husumet besleyen uluslararası çıkar çevrelerinin bu tür ekonomik organizasyonlarda rolü bulunabilir mi?
Bu, ispatlanmış bir gerçek değil; somut delillerle araştırılması gereken bir ihtimaldir.
Çünkü bir ülkeye zarar vermek için sınırlarına saldırmak gerekmez. Sermaye piyasalarına güveni sarsmak, insanların birikimlerini tehlikeye atmak, ekonomiyi itibarsızlaştırmak ve toplumda devlete karşı öfke oluşturmak da ağır sonuçlar doğurabilir.
Üstelik bütün bunlar iktidara yakın görünen kişilerin eliyle yapılıyorsa, ortaya daha sinsi bir tablo çıkar:
İktidarın gücünden yararlanarak servet edinmek, sonra ekonomik ve toplumsal yıkımın siyasi faturasını aynı iktidara ödetmek!
Peki, bu mali organizasyonları kimler kurdu, kimler finanse etti? Hangi ilişkiler sayesinde büyüdüler? Denetim mekanizmaları neden işlemedi? Paralar nereye aktarıldı? Yurt dışı bağlantıları var mıydı? Siyasi nüfuz gerçekten kullanıldı mı, yoksa yalnızca böyle bir görüntü mü yaratıldı? Ekonomik kazancın ötesinde siyasi bir amaç güdüldü mü?
Bu soruların cevapları varsayımlarla değil; para hareketleri, iletişim kayıtları, somut deliller ve bağımsız, etkili bir adli soruşturmayla bulunmalıdır.
Erdoğan’ın adının kullanılmış olması, suç işleyenleri kurtaramaz. Aynı şekilde muhtemel denetim ihmallerini de görünmez kılamaz. Kim görevini yapmadıysa, kim göz yumduysa, kim nüfuzunu kullandıysa hukuk önünde hesap vermelidir.
Ben Erdoğan’ın böylesine büyük bir vurgun düzenine bilerek izin vereceğine inanmıyorum. Fakat inanmak başka, gerçeği bütün yönleriyle ortaya çıkarmak başka şeydir. Siyasi yakınlığına, ekonomik gücüne ve unvanına bakılmaksızın herkes araştırılmalıdır.
Varsa uluslararası bağlantılar delilleriyle açığa çıkarılmalı; yoksa içerideki suçluların sorumluluğu hayalî dış düşmanlara yüklenmemelidir.
Çünkü mesele yalnızca kaybedilen paralar değil; Türkiye ekonomisine güven, devletin itibarı ve milletin geleceğidir.
Son sözüm şudur:
Recep Tayyip Erdoğan’ın gücünün gölgesine saklanarak Türkiye’yi soyanlar varsa, o gölge onların sığınağı değil, hesap verecekleri yer olmalıdır.
Güçlü devlet, kendisine yakın görünenleri koruyan değil, kendi gücünü istismar edenlerden hesap sorabilen devlettir.
