Tarih boyunca gençlik hareketleri hep bir büyük fikrin, bir teorinin veya ideolojik bir ufkun peşinden sürüklenmiştir. 1968’in Paris’inden günümüze kadar üniversite amfilerini, meydanları ve sokakları sarsan dalgalar; hep bir felsefi arka plana, bir ütopya inşasına ya da teorik bir reddiyeye dayandırılırdı. "Dünyayı değiştirmek" iddiasıyla yola çıkanlar, zihinlerini Marx’tan, Sartre’dan ya da Marcuse’den beslenen reçetelerle donatırlardı.
Ancak bugün Avrupa’nın dört bir yanında gözlemlenen gençlik ve öğrenci eylemlerine baktığımızda, o eski ihtişamlı teorik tonlardan, soyut ideolojik tartışmalardan eser kalmadığını görüyoruz. Berlin’de, Londra’da, Paris’te ya da Madrid’de sokaklara dökülen gençlerin elinde artık kalın manifesto kitapları yok. Onların ellerinde kirli teoriler değil; fahiş kira artışlarını, geçim krizini, geleceksizlik endişesini ve sistemsel tıkanıklıkları yüzümüze çarpan somut talepler var.
Bu yeni nesil hareketleri eski kalıplarla okumak ve anlamaya çalışmak, yapılacak en büyük hatadır.
Müşahhas Sorunlar, Pragmatik Çözümler
Bugünkü eylemlerin özünde "ideolojik bir fantezi" ya da "düzeni kökten yıkma" hayali bulunmuyor. Karşımızda duran tablo son derece net: Gençler barınamıyor, mezun olduklarında güvenceli bir iş bulamıyor, en temel insani ve sosyal haklarına erişmekte bütçe engeline takılıyor. Konut krizinin ezdiği, enflasyonun ezberini bozduğu, geleceğe dair en ufak bir güvence ışığı göremeyen bir nesil için siyaset, felsefi bir tartışma alanı değil, hayatta kalma mücadelesidir.
Dolayısıyla bu olayları klasik sağ-sol ayrımlarıyla, eski rejimlerin ezberleriyle veya ideolojik etiketlerle açıklamak imkansızdır. Bu, tam anlamıyla bir "somut sorun eylemleri" dalgasıdır. Talep son derece basittir: “Bugün karnımı doyurmak, başımı sokacak bir çatı bulmak ve yarınımdan endişe etmemek istiyorum.”
Teorik Gevezeliğin Çıkmazı
Fildişi kulelerinde oturup hâlâ büyük teoriler üreterek, eskimiş ideolojik fantezilerle ve laf kalabalığıyla bu kitleleri yönlendireceğini ya da sorunları çözeceğini zannedenler büyük bir yanılgı içindedir. Gençliğin bugünkü feryadını kendi entelektüel kibirli teorilerine uydurmaya çalışanlar, hayatın gerçeği karşısında duvara çarpmaya mahkûmdur.
Çünkü somut ve müşahhas bir açmazla karşı karşıya olan insan, soyut kavramlarla teselli bulamaz. Felsefi gevezelikler, kirasını ödeyemeyen bir öğrencinin kapı dışarı edilmesini engellemediği gibi, geleceğe güvenle bakmasını da sağlayamaz.
Gerçekçiliğin Çağrısı
Avrupa’daki bu dinamik, bize siyasetin ve toplumsal muhalefetin merkezine yeniden "hayatın kendisini" koyma mecburiyetini hatırlatıyor. İdeolojik dogmaların kaskatı kesilmiş sınırları, günümüzün karmaşık ve yakıcı ekonomik-sosyal krizlerini çözmeye yetmiyor.
Bugün gençliğin meydanlardan verdiği mesaj gayet açıktır: Teorileri bir kenara bırakın, hayatın kendisine bakın. Çözüm; hayali ütopyalarda değil, masanın üzerindeki somut sorunların rasyonel, adil ve insani bir şekilde çözülmesindedir. Bu gerçeği göremeyenler, tarihin gerisinde kalmaya mahkûmdur.
