Eskiden bir karakter öldüğünde ölürdü. Seyirci üzülür, salon sessizleşir ve hikaye yoluna devam ederdi. Çünkü ölüm, sinemanın elindeki en güçlü silahlardan biriydi. Geri dönüşü olmadığı için güçlüydü. Kahramanın verdiği bedel gerçekti ve biz o bedelin ağırlığıyla salondan çıkardık.
Şimdi bir karakter öldüğünde ise aklımıza başka bir soru geliyor. Nasıl geri dönecek? Başka bir evrenden mi gelecek, geçmişine mi döneceğiz, aslında ölmediği mi ortaya çıkacak, yoksa hikayenin arasında hiç bilmediğimiz birkaç yıl bulunup oradan yeni bir film mi çıkarılacak? Çünkü modern sinemada bazı karakterlerin ölmesi artık senaryonun değil, ekonominin meselesi.
Han Solo öldü, gençliğine gittik. Wolverine, Loganda bir kahramana yakışabilecek en güçlü vedalardan birini yaptı. Yıllardır taşıdığı yorgunlukla birlikte toprağa girdi. Sonra başka bir evrenin kapısı açıldı ve Wolverine yeniden karşımızdaydı. Iron Man’in Avengers: Endgamedeki ölümü ise Marvel evreninin belki de en büyük duygusal anıydı. Tony Stark’ın hikayesi tamamlanmıştı. Ve fakat bugün bir gün yeniden karşımıza çıkması ihtimali bile kimseye bütünüyle imkansız gelmiyor. Çünkü artık karakter yalnızca karakter değil.
Batman, Spider-Man, Wolverine, Rocky, Rambo, Indiana Jones… Bunların her biri aynı zamanda ekonomik birer değer. Oyuncağı, oyunu, lisansı, devam filmi, dijital platform karşılığı var. Yeni bir kahramanı seyirciye sevdirmek yıllar alıyor. Eski kahramanı geri getirmek içinse bazen karanlık bir ekran, tanıdık birkaç nota ve birkaç saniyelik bir siluet yetiyor. Salon ayağa kalkıyor.
Hollywood da doğal olarak ölüyü gömmek yerine mezarın kapağını açık bırakıyor. Ama bunun bir bedeli var. Ölümün dramatik gücü, geri döndürülemez olmasından gelir. Bir kahraman kendisini feda ettiğinde içimizden “Acaba gerçekten öldü mü?” diye geçiriyorsak sinema en güçlü kozlarından birini kaybetmeye başlamış demektir.
Gladyatörün sonunda Maximus ölmeseydi o final aynı ağırlığa sahip olabilir miydi? Cesur Yürek, William Wallace’ı devam filmi ihtimali için bir yerlerde hayatta bıraksaydı bugün o finali aynı şekilde hatırlar mıydık? Leon elindeki pimi gösterdikten sonra bir şekilde patlamadan kurtulsaydı, o sahne hâlâ sinema tarihinin unutulmaz vedalarından biri olur muydu?
Bazı karakterleri unutulmaz yapan şey yaşamaya devam etmeleri değildir. Doğru zamanda ölmeleridir. İyi hikayeler yalnızca unutulmaz karakterler çıkarmaz. Onlara ne zaman veda edeceğini de bilir.
